Opieka nad kotem po potrąceniu przez samochód

Bardzo mi przykro z powodu Twojej straty i Twojego kotka. Zrobiłaś wszystko, co było w Twojej mocy i podjęłaś dla niego najlepszą możliwą decyzję – odszedł spokojnie, bez cierpienia i otoczony miłością.

Trzymaj się tych wszystkich dobrych chwil, które razem spędziliście, i pamiętaj, że miał u Twego boku naprawdę szczęśliwe życie. Wiem z własnego doświadczenia, jak bardzo można czuć smutek, żal i złość na taką niesprawiedliwość. Niestety to poczucie winy często nam towarzyszy i trwa to jakiś czas, ale czas łagodzi ból i być może kiedyś, w przyszłości, inny maluch sprawi, że na Twojej twarzy znów pojawi się uśmiech.

Dużo siły w przeżywaniu żałoby, ale przede wszystkim – nie obwiniaj się o nic, byłaś wspaniałą mamą.

To bardzo trudne, ale zrobiliście wszystko, co było w waszej mocy, a pewnych rzeczy niestety nie da się przeskoczyć.

Zostaną wam wspomnienia, wszystkie te dobre chwile, które z nim spędziliście. Trzymajcie się ich mocno w tych ciężkich chwilach.

Życzę wam dużo siły.

To niestety ostatni raz, kiedy piszę, żeby przekazać wam wieści o moim kochanym maluchu.

Byliśmy u niego dzisiaj po południu. Przestał już walczyć. Myślę, że cierpienie było dla niego zbyt duże. Powoli gasł w oczach. Bardzo ciężko było go widzieć w takim stanie.

Podjęliśmy więc decyzję, żeby pozwolić mu odejść i skrócić jego męki.

Jesteśmy zdruzgotani... Ale myślę, że to była najlepsza decyzja, jaką mogliśmy podjąć.

Chcę wam wszystkim bardzo podziękować za rady i wsparcie w ciągu tych ostatnich dni. To mi naprawdę bardzo pomogło.

Teraz pozostaje mi tylko żałoba... Będzie mi strasznie brakować tej mojej kochanej kuleczki.

Nikt nie jest zobowiązany do rzeczy niemożliwych. Myślę, że wzięliście pod uwagę wszystkie opcje i zrobiliście wszystko, co tylko się dało, by przynieść mu ulgę i zatrzymać go przy sobie mimo przeciwności. Jeśli jednak weterynarz nie daje większych nadziei, a wasz kotek powoli się poddaje, być może trzeba będzie rozważyć towarzyszenie mu w tej ostatniej drodze, tak jak to ujął Mike. Niestety cudów nie zdziałamy, ale możemy kochać ich do samego końca, pozwalając im odejść spokojnie w naszych ramionach, otoczonych całą naszą miłością.

Życzę wam dużo siły i wytrwałości, mając wciąż nadzieję, że pojawi się jeszcze choćby mały promyk nadziei.

To naprawdę świetne wieści! Twój maluch to prawdziwy wojownik i tym bardziej rozumiem, że chcesz o niego walczyć. Koty mają niewyobrażalne pokłady sił, nigdy nie wolno się poddawać – potrafią nas zadziwić jak mało kto.

Przesyłam Wam całą masę pozytywnej energii i koniecznie dawaj znać, co u Was słychać, bo te postępy są naprawdę zaskakujące.

Dziękuję za wasze wsparcie. Naprawdę robi mi się ciepło na sercu.

On jest częścią naszej rodziny, więc to naturalne, że o niego walczymy. Chociaż wiem, że niektórzy tak nie uważają, a to wielka szkoda.

Rozmawiałam przed chwilą z panią weterynarz. Oto najnowsze wieści:

Zacznę od tych gorszych:

- nie udaje mu się jeszcze samodzielnie utrzymać temperatury ciała. Lekarka próbowała wyłączyć mu ogrzewanie, ale temperatura od razu spadła. Musiała je więc włączyć z powrotem. Zobaczymy, co przyniesie jutro.

- „opróżniła” mu pęcherz i było w nim jeszcze sporo krwi. Pani weterynarz nie wydawała się tym jednak zbyt zmartwiona. Powiedziała, że to normalne, bo wypadek miał miejsce niedawno. Trzeba poczekać do jutra na dalszy rozwój sytuacji.

Jeśli chodzi o dobre wiadomości:

- rano sam się przemieścił, żeby zjeść i się napić. Oczywiście z trudem, powłócząc tyłem, ale to i tak super znak. To pokazuje, że on też chce żyć i walczyć!

- ma jeszcze sporo odruchów i czucia w tylnych łapach. Przy mierzeniu temperatury pojawiły się odruchy w okolicach odbytu, podobnie jak przy opróżnianiu pęcherza. Przy wkładaniu termometru odbyt lekko się zacisnął. Przy pęcherzu tak samo – były reakcje. To naprawdę świetna wiadomość. Oczywiście jest jeszcze za wcześnie, żeby stwierdzić, czy będzie trzymał potrzeby fizjologiczne, czy nie. Ale weterynarz i tak była pod wrażeniem poprawy między wczoraj a dzisiaj.

Co do kliniki, dowiem się, jakie są koszty. Najpierw chciałabym zrobić tomografię, co myślę, że sporo nam wyjaśni. Potem pomyślimy o rehabilitacji, jeśli mogłaby mu pomóc. Porozmawiam o tym ze specjalistą w klinice, żeby uzyskać wszystkie niezbędne informacje.

Czekam więc niecierpliwie na telefon jutro. Jeśli uda mu się ustabilizować temperaturę i w moczu nie będzie już tyle krwi, będziemy mogli go w końcu zabrać ze sobą do domu. Nie mogę się doczekać, kiedy znów będzie z nami! Trzymajcie kciuki, żeby jego stan dalej się poprawiał. Ale już sam fakt, że pani weterynarz jest tak pozytywnie zaskoczona i bardziej optymistyczna niż wczoraj, bardzo mnie uspokaja.

Jeszcze raz dziękuję wam wszystkim za wsparcie i rady, które są dla mnie teraz na wagę złota.

Jeśli tylko możesz sobie na to pozwolić finansowo, warto byłoby dowiedzieć się więcej o urazach, z jakimi zmaga się Twój kot. Tomografia na pewno pozwoliłaby dowiedzieć się czegoś więcej i dałaby jasny obraz rokowań... możliwości rehabilitacji i przyszłości Twojego kotka.

I tak jak wszyscy przede mną, uważam, że to bardzo odważne i szlachetne, że chcesz zostać przy swoim kocie, nawet jeśli jest niepełnosprawny... Ale jeśli jego życie miałoby się stać jedynie pasmem udręki, cierpienia i całkowitego unieruchomienia, trzeba będzie spróbować postawić się na jego miejscu, żeby podjąć najlepszą możliwą decyzję.

Musiałam/em podjąć taką decyzję 6 miesięcy temu w przypadku starszej suczki z przewlekłą artrozą... kiedy dni upływają już tylko na cierpieniu, trzeba umieć wziąć to na siebie i pozwolić im odejść.