Mój kot miauczy pod drzwiami wejściowymi

Są też koty, które mają zakodowany w genach i charakterze bardzo silny instynkt...

Polowanie, włóczęga, eksploracja itd.

Myślę, że ich pochodzenie ma tu ogromne znaczenie...

Na przykład, jeśli zaadoptuję kociaka, którego przodkowie od 20 pokoleń byli dachowcami żyjącymi na ulicy albo kotami wychodzącymi, to taki maluch będzie czuł podświadomy brak przestrzeni. Nawet jeśli nie będzie wiedział, o co dokładnie chodzi, po prostu będzie mu tego brakować...

Będzie odczuwał frustrację, której sam nie zrozumie...

A to może się objawiać problemami behawioralnymi – to te słynne agresywne koty, które ciągle drapią, są wiecznie nadpobudliwe itd.

Z kolei u rasowego kociaka, który pochodzi od kotów wystawowych mieszkających w mieszkaniach, ten instynkt „wolnego” kota zdążył już bardziej zaniknąć w genach niż u malucha, którego mama była kotem wychodzącym...

Nie mówię, że to jakaś nauka ścisła, ale myślę, że jest po prostu większa szansa, że ten pierwszy będzie gorzej znosił zamknięcie niż ten drugi...

Jak się nad tym zastanowić, to logiczne – lew urodzony w niewoli, którego matka żyła dziko w Afryce, będzie miał silniejszy instynkt niż ten, którego rodzice i dziadkowie też urodzili się w niewoli...

Przez 8 miesięcy byłem domem tymczasowym dla jednego dość trudnego kocurka. Ostrzegano mnie, żebym bardzo uważał przy otwieraniu drzwi, bo przy każdej możliwej okazji próbował czmychnąć na zewnątrz.

I faktycznie tak było: pchał się na siłę, gdy tylko wracałem do domu, więc musiałem nogami blokować mu przejście...

W końcu któregoś dnia pomyślałem sobie: „A niech tam, skoro tak bardzo chce wyjść...”. Pozwoliłem mu na to, bo mieszkam w bloku i drzwi wychodzą na zwykły korytarz. Za każdym razem, gdy wracałem do mieszkania, dawałem mu spokój i pozwalałem obadać klatkę schodową.

Błyskawicznie mu się to znudziło. Kiedy tylko zorientował się, że te drzwi prowadzą jedynie na zamknięty korytarz, przestał się nimi interesować. Od tamtej pory mogłem spokojnie wracać do siebie, a on już nawet nie próbował wychodzić.

Piszę to wszystko, bo koty po prostu nienawidzą zamkniętych drzwi. Twój kot może być zwyczajnie sfrustrowany tym, że ma przed sobą barierę, której nie może pokonać.

Jeśli dobrze rozumiem, nie ma opcji, żeby stamtąd uciekł na zewnątrz budynku? Jeśli tak, to spróbuj mojego sposobu: daj mu swobodny dostęp do tego „świata zewnętrznego”. Może wtedy straci zapał (w końcu wszyscy znamy tę słynną kocią przekorę ;) ).

Jeśli on koniecznie chce wychodzić, próbowaliście już wszystkiego i nic nie jest w stanie wybić mu tego z głowy...

Może warto poszukać mu nowej rodziny, która mogłaby mu zapewnić życie na zewnątrz...

Popytaj najpierw wśród bliskich, w rodzinie – wtedy trafiłby do kogoś, kogo znasz, u kogo będziesz mogła go odwiedzać i mieć od nich wieści...

To trudna decyzja, ale jeśli miałby być nieszczęśliwy przez całe życie...

Miałam kiedyś takiego kota, który nigdy wcześniej nie wychodził, a i tak próbował czmychnąć za każdym razem, gdy tylko otwieraliśmy drzwi...

Oddałam go młodej parze na wsi, od których przez długi czas dostawałam wiadomości i zdjęcia, jak biega po ogrodzie...

Dzień dobry,

U mojego kiciusia wydarzyło się dokładnie to samo... W zeszłą niedzielę zabraliśmy go do znajomej, żeby zapoznać ze sobą koty. To była wielka głupota... Biedak się przestraszył i przesiedział w kącie całe popołudnie, chociaż nie było żadnego bezpośredniego kontaktu z tamtym drugim kotem.

Późnym popołudniem wróciliśmy i nie było żadnych problemów, widać było, że cieszy się z powrotu do domu. Ale od tamtej pory co noc bez przerwy miauczy, najczęściej pod drzwiami wejściowymi. Brałam pod uwagę różne scenariusze, nawet ruję, choć to mało prawdopodobne, skoro jest wykastrowany. Jednak po kilku dniach obserwacji widać wyraźnie, że on po prostu chce wyjść! Czasami, gdy wychodzę, on pędem wyrywa się na zewnątrz. Niestety nie mogę go wypuszczać, bo mieszkamy na parterze.

To bardzo łagodny kotek, który prawie nigdy nie miauczy. Serce mi pęka, kiedy widzę, jak tak krzyczy, a do tego strasznie mnie to wybija ze snu w nocy... Chciałam więc zapytać, jak wy sobie z tym poradziliście? Dzięki!

Trochę odbiegam od tematu, ale sporo czytam tutejsze forum o kotach i uważam, że dajecie mnóstwo świetnych rad. :) Nie żeby inne porady były złe, ale mam wrażenie, że często trafiacie w punkt. ^^

Dobra, sorki za off-top. Mam nadzieję, Pferry, że znajdziesz przyczynę. ;)

No i proszę, jak to często bywa, świetna rada od Blue Cat. Jeśli jesteście w dobrych relacjach z sąsiadami, to nic nie kosztuje, żeby ich o to podpytać. :) Jeśli to faktycznie to, nie będziecie już musieli dalej szukać przyczyny. ^^

Dobry wieczór, a może któryś z Twoich sąsiadów adoptował zwierzaka, którego bliskość mogłaby go albo przyciągać, albo mu przeszkadzać?

Taka hipoteza: u bliskiego sąsiada pojawiło się nowe zwierzę, którego zapach on wyczuwa. Bardzo go to intryguje, a może nawet niepokoi, stąd ta potrzeba, żeby samemu pójść to „sprawdzić”.