Pies gryzie przy karceniu

Chciałbym na koniec zachęcić Cię do pracy nad komendami przerywającymi (negacją) z Twoim psem. To Border Collie, więc nie ma powodu, dla którego miałby ich nie zrozumieć. „Nie” to pewnie najczęściej używana komenda tego typu. Ja sam stosuję specyficzny dźwięk – „Tscchht”. Mam też inne sygnały, które oznaczają zakaz, ale są bardziej konkretne. Na przykład używam komendy, która wymaga od psa, by miał cztery łapy na ziemi; w praktyce oznacza to: „Nie, nie skacz na tę osobę”.

Twój pies **musi** Cię rozumieć w każdym momencie i w każdym kontekście, gdy czegoś mu zabraniasz. Jeśli teraz zdarza mu się podgryzać, gdy zaczyna rozumieć zakaz, to znaczy, że proces nauki tego, że nie zawsze może dostać to, czego chce, jest zbyt gwałtowny. Może zbyt negatywny? Spróbuj to usystematyzować podczas sesji treningowych zaplanowanych specjalnie w tym celu.

Z czasem i dzięki praktyce te zasady, które nie mają przecież nic wspólnego z „krzyczeniem na psa”, zaczną przynosić efekty. Oto przykład sesji, podczas której uczę komendy „Nie” (od 1:00 minuty):

[youtube=https://www.youtube.com/watch?v=NorAGvEnT0o]

A tutaj całkiem nowe nagranie, na którym stosuję zakazy w dwóch bardzo trudnych sytuacjach. Najpierw, około 1:15 minuty, powstrzymuję ją przed skręceniem w prawo. Chciała pobiec do rodziny kotów chronionych przez matkę pod balkonem (rano mieliśmy tam nieprzyjemną sytuację, kiedy nie wróciła na zawołanie). Potem, około 2:40, mamy ostateczny test: powstrzymanie się przed skoczeniem na brzdąca w wieku 4-5 lat, ubranego w jaskrawe kolory. Na obu przykładach wyraźnie widać, że „Nie” i „Tscchht” działają:

[youtube=https://www.youtube.com/watch?v=PTjan5r1Cwg]

Mogę używać tych samych komend, żeby powstrzymać psa przed złapaniem kostki z kurczaka leżącej na ziemi. To wymaga koncentracji i jest to praca długofalowa, ale to jedyny naprawdę sensowny sposób na rozwój z psem. Z czasem, po setkach powtórzeń, niepożądane zachowania wygasają, a pies coraz lepiej reaguje na zakazy. Pamiętaj jednak, że jeśli Twój pies jest ciągle głodny, a Ty nie masz przy sobie smaczków, to musisz walczyć z bardzo silnym instynktem – instynktem przetrwania!

Zebrałem też krótki artykuł na temat ogólnej kontroli nad psem: https://wamiz.com/chiens/forum/vous-trouveriez-pratique-d-apprendre-a-calmer-votre-chien-59513.html

W ogóle nie przepadam za pojęciem karcenia czy krzyczenia na psa, bo to niesie ze sobą negatywną energię. Moim zdaniem, jeśli to możliwe, lepiej tego unikać. Wolę korygować zachowanie. Najlepszy przykład, z którym mierzę się na co dzień, to sytuacje, gdy zawodzi przywołanie. Moja korekta jest zawsze taka sama i nie wymaga podnoszenia głosu. Podchodzę do niej – ma szelki z zapięciem na plecach – i lekko unoszę jej przednie łapy nad ziemię. Stoimy tak w bezruchu. Ona przebiera wtedy łapami w powietrzu jak ta mała wariatka, bo znowu się nie posłuchała. Czy to jest karcenie? Nie sądzę. To mój jedyny sposób, żeby nauczyć ją, że trzeba słuchać. Gdybym zaczął na nią krzyczeć, wprowadziłbym tylko negatywne emocje, a to niewiele daje.

W skrócie: uważam, że nie powinno się krzyczeć na psa za rzeczy, które zdarzają się regularnie. Gdyby mój pies ugryzł kotka tak mocno, że złamałby mu łapę, to wierzcie mi – jakbym już skończył się na nią wydzierać, to by się mnie autentycznie bała. Całe to wydarzenie byłoby dla niej tak negatywnym przeżyciem, że dwa razy by się zastanowiła, zanim znowu straciłaby kontrolę nad szczęką. Ale to tylko czarny scenariusz, coś, co zdarzyłoby się wyjątkowo rzadko. W takim przypadku ostry opieprz może mieć sens.

No więc? Teraz pytanie do Was. Czy uważacie, że w Waszej sytuacji karcenie to faktycznie najlepszy sposób na rozwiązanie problemu?

Osobiście też przez to przechodzę (wiadomo, Shiba Inu **to** pies myśliwski, jego głównym celem jest wywęszenie wszelkich „skarbów”). Nigdy nie wychodzę z domu bez woreczka ze smaczkami. Jeśli chcę go powstrzymać przed jedzeniem śmieci, po prostu mu na to nie pozwalam, a potem nagradzam go, dając mu w zamian coś o niebo lepszego.

Weźmy świetny przykład zbierania „skarbów”, które Twój pies znajduje podczas spaceru. To dotyka, jak sądzę, jednej z największych przyjemności, jakie pies ma na co dzień. My, ludzie, mamy swoje sprawy, małe rzeczy, które nas uszczęśliwiają. Trafienie na super zapach czy coś pysznego do zjedzenia w trakcie spaceru jest dla psa odpowiednikiem znalezienia banknotu 50 złotych. Oberwanie bury za to, że pies idzie za głosem nosa, byłoby jak dostanie opieprzu za to, że chce się podnieść te 50 złotych z ziemi.

Przyznasz, że psu niełatwo zrozumieć, w czym leży problem, prawda?

Uważam, że przy każdej rzeczy, która nas irytuje lub niepokoi i w którą chcemy ingerować na poziomie wychowania psa (a to każdy sam musi określić, co to za rzeczy), musimy mieć pewność, że pies dobrze rozumie nasze oczekiwania. Karcenie psa „zanim to nastąpi” wydaje mi się przeciwskuteczne. Innymi słowy, nie wierzę, że karcenie „dla nauki” jest bardziej skuteczne. Wywieranie presji czy przekazywanie negatywnej energii moim zdaniem wcale nie przyspiesza u zwierzaka procesu rozumienia.

Myślę wręcz przeciwnie – powinniśmy zacząć od zastanowienia się nad sobą, nad naszą zdolnością rozumienia zwierzęcia i bycia dla niego zrozumiałym. Powinniśmy zachować spokój i cierpliwość, dopóki nie mamy pewności, że zostaliśmy zrozumiani. Dopiero potem, gdy pies nas nie słucha, mamy wybór: skarcić go czy nie.

Szczerze mówiąc, myślę, że dochodzi się do tego etapu, gdy staje się dla nas jasne, że pies w gruncie rzeczy ma dobre intencje. To, co tu tłumaczę, to fakt, że im bardziej staramy się zrozumieć psa i być przez niego zrozumianym, tym częściej zdajemy sobie sprawę, że: „O! Nie ma sensu wywierać presji, mój pies ma przecież takie dobre chęci!”.

Problem w tym, że jesteśmy wtedy na spacerze. A na spacerze wysłanie go na miejsce jest niemożliwe... :/

Jeśli chodzi o głaskanie psa, kiedy przestaje na mnie warczeć, to właśnie tak mi doradzono w psiej szkole.

Wyprowadzam psa i na smyczy, i bez niej. Wszystko zależy od tego, gdzie jesteśmy: w lesie czy w mieście.

Tutaj piszę o momentach, gdy pies jest BEZ smyczy i zjada coś niedobrego lub wręcz niebezpiecznego, a ja chcę go powstrzymać. Efekt: ucieczka, warczenie, ugryzienie. Za każdym razem staram się go uprzedzić komendą „puść”, ale nie zawsze to działa i wtedy on ucieka z tym, co znalazł, i to połyka. Zjada wszystko, co leży: stare jedzenie, końskie kupy... To właśnie nazywam „psotami”. Nie ganię psa o byle co, ale to może być dla niego naprawdę groźne.

Nie robię mu ćwiczeń z warowania jako takich. Po prostu wymagam pozycji „waruj”, kiedy zaczyna na mnie warczeć. Każę mu się położyć, czekam, aż się uspokoi i wtedy go chwalę. Oczywiście nie głaszczę go, jeśli przed chwilą mnie ugryzł. Jeśli dojdzie do ugryzienia, mówię „nie” i przytrzymuję mu głowę przy ziemi, żeby wymusić pozycję leżącą, potem go puszczam, czekam parę minut i przypinam go na smycz na pewien odcinek spaceru.

Moje pytanie brzmi: czy moje podejście jest właściwe? Czy według waszego doświadczenia istnieje inna, lepsza metoda? Bo mimo że robię tak za każdym razem, nie widzę żadnej różnicy.

Może faktycznie, jak radzi Irisea14, powinnam go trzymać na smyczy już do samego końca spaceru, kiedy mnie ugryzie, a nie tylko na pewnym odcinku trasy.

Nie do końca rozumiem sytuację wyjściową.

Czy podczas spaceru pies jest na smyczy, czy bez?

Moim zdaniem spacer powinien wyglądać tak:

* bez smyczy tam, gdzie psu nie grozi żadne niebezpieczeństwo – wtedy dajesz mu swobodę i pozwalasz węszyć do woli: tutaj nie ma pola do żadnego konfliktu;

* na smyczy, przy nodze, krótka smycz prowadzona pionowo, uniemożliwiająca wsadzenie nosa w ziemię, gdy tylko swobodne bieganie przestaje być bezpieczne: tutaj też nie dojdzie do sporu, jeśli nauczysz się, jak prawidłowo trzymać smycz.

Nie zrozumiałem, na czym polegały „wybryki” Twojego psa podczas spaceru, ani dlaczego robiliście ćwiczenia z „warowaniem” w trakcie przechadzki. Wybacz, ale Twój opis sytuacji nie pozwolił mi dokładnie jej sobie zwizualizować.

– Jeśli chodzi o spojrzenia przechodniów, postanów raz na zawsze, że masz to gdzieś – to już będzie jeden ciężar z głowy.

– Jeśli pies Cię ugryzł, to nie jest już czas na analizowanie popełnionych błędów, tylko na wyraźne pokazanie mu, że tak to nie będzie wyglądać i że jesteś od niego silniejsza. W takim przypadku bardzo zdecydowane przytrzymanie go w pozycji uległej, aż pies się wyciszy, wydaje mi się koniecznością.

Tak, Irisea14, to świetny pomysł z tą smyczą. Moje psy nie były agresywne, więc mogłam skorzystać z tej metody, ale wcześniej nie patrzyłam na to z tej perspektywy.

Trzymanie go na smyczy przez resztę spaceru i używanie stanowczego tonu, gdy próbuje coś przeskrobać, może być faktycznie dobrym rozwiązaniem.

No właśnie, to są dokładnie te rady, które mogą być niebezpieczne.

Jeśli pies jest agresywny, bicie go tylko pogorszy sprawę. Przemoc rodzi przemoc.

A karanie psa odebraniem spaceru nic mu nie da, bo on pewnie nawet nie połączy jednego z drugim.

To prawda, głaskanie psa po tym, jak cię ugryzł, może go utwierdzić w przekonaniu, że ma do tego prawo :(

Myślę, że jak idziecie na spacer, powinieneś dawać psu normalną swobodę, ale jak tylko coś przeskrobie, skarć go trochę, a jeśli spróbuje ugryźć albo nie będzie słuchać – smycz do końca spaceru. Po pewnym czasie zrozumie, że to przez jego zachowanie ląduje na smyczy i załapie, że tak nie wolno :)

Szczerze, moja odpowiedź pewnie wielu się nie spodoba, ale ja bym mu po prostu złapał pysk, przytrzymał zamknięty, a potem dał klapsa w *****. Koniec spaceru, odesłałbym go do kąta i zakazał się ruszać, dopóki bym nie pozwolił.

Nie wiem, co to za rasa, ale nie można dać się psu zdominować, bo inaczej będą niezłe kłopoty. Trzeba być stanowczym, żeby pokazać, kto tu rządzi.

I nawet jeśli masz już czasem dość, to przy psie potrzeba mnóstwo cierpliwości, więc musisz być wytrwały.

Ja swoje dwa owczarki niemieckie wychowałem w ten sposób i mają się super, są bardzo kochane, ale doskonale wiedzą, co im wolno, a czego nie (: