Mój szczeniak staje się wieczorem nie do opanowania, co robić?

Opiszę Wam, jak wygląda nasz typowy dzień w tygodniu i w weekend.

W tygodniu pobudka o 6:00 (a nawet 5:45): wstaję i ogarniam się przez jakieś 10-15 minut. Potem idę do salonu i kuchni, wypuszczam ją do ogrodu. Jem śniadanie, a potem ona dostaje swoją porcję. Następnie wychodzimy na 45-minutowy spacer (albo spędzamy 45 minut na zewnątrz, bo czasem mała zatrzymuje się co pięć minut, więc nie posuwamy się zbyt szybko). O 7:30 wracamy do domu, ubieram się i wypuszczam ją jeszcze raz na ogród na ostatnie siku. Zostawiam jej matę węchową, Konga oraz jakąś małą zabawkę i wychodzę do pracy o 7:50.

Wieczorem wracam o 18:15: wchodzę do domu i wypuszczam ją na kilka minut na dwór (około 10 minut), żeby w tym czasie zetrzeć siku i przebrać się w coś wygodnego na wyjście. Idziemy na spacer na 45-50 minut. Wracamy i zazwyczaj wtedy zaczynają się schody. Próbuję się z nią bawić, ale po kilku minutach sytuacja wymyka się spod kontroli, a jeśli już się uspokoi i chcę zacząć ją głaskać, to znowu zaczyna się to samo szaleństwo.

Weekend: 7:00/7:30 spacer 30-45 minut przed jedzeniem. W ciągu poranka mamy sesję zabawy lub ćwiczymy posłuszeństwo. Około południa wyjście na 20-30 minut. Po południu podobnie – krótka zabawa lub trening, a około 18:00 spacer przez 30-45 minut.

Niestety, jeśli chodzi o kontakt z innymi psami, jest on bardzo ograniczony, wręcz zerowy. W okolicy nie mamy żadnego wybiegu, a jak już spotykamy jakiegoś psa z właścicielem, to dziwnym trafem nikt nie chce podejść. Wiem, że to dla niej frustrujące, ale przecież nie zmuszę ludzi siłą 😞

Nasza rodzina i znajomi mieszkają w innych regionach, więc na nich też nie możemy liczyć. Myślę, że tak, ona chce się z nami bawić tak, jak bawiłaby się z innym psem. Problem w tym, że nie mam nic przeciwko turlaniu się po podłodze i „zapasom”... Ale kiedy ona jest nakręcona na 10 000 woltów i łapie zębami wszystko, co popadnie, mocno przy tym zaciskając szczęki, to szczerze mówiąc, nie daję rady. Mogę sobie wołać „ałć”, a ona i tak nie przestaje.

Poza tymi fazami silnej ekscytacji bawi mi się z nią super, bo jak powiem „stop”, to przerywa itd. Ale podczas tych ataków... nic nie działa, mam wrażenie, że kompletnie panują nad nią emocje. I rozumiem, że zabawa z psami to nie to samo co zabawa z nami, to normalne. Ale nie wiem, jak temu zaradzić, jestem w kropce. Poza psim przedszkolem w sobotnie poranki nie mam żadnych innych opcji...

OK.

Może trochę późno się wcinam, przepraszam, ale ile razy i na jak długo ona wychodzi na zewnątrz w ciągu takiego dnia? Wydaje mi się, że ona po prostu bardzo potrzebuje się wybiegać, pobawić i wejść z wami w interakcję. Czy ona ma codziennie okazję do zabawy z innymi psami? Takich momentów, w których może się porządnie „poprzepychać” i pobawić w zapasy – czego potem najwyraźniej szuka u was?

Rozumiem, że po całym dniu w pracy człowiek chce raczej odpocząć w spokoju, a nie dawać się podgryzać szczeniakowi, któremu brakuje „walki”... Ale ona wygląda na taką, która bardzo tego potrzebuje.

Musicie po prostu lepiej się nawzajem zrozumieć i wypośrodkować wasze oczekiwania względem siebie. Ona musi pojąć, że zabawa jest okej, ale nie jesteście psami i trzeba zachować delikatność... a wy musicie zrozumieć, że pies w tym wieku potrzebuje zabawy, ruchu i wyszalenia się... czasem w dosyć energiczny sposób (dlatego właśnie pytam, czy bawi się codziennie z innymi psami).

Odmawiając jej tych chwil, gdy aż przebiera łapami, żeby się z wami „pobić po psiemu”, chyba tylko jeszcze bardziej nakręcacie jej frustrację.

Idealnie byłoby, zamiast znikać (co tylko odsuwa jej ekscytację na później), nauczyć ją, że zabawa – jak najbardziej tak, ale tylko na określonych zasadach. Z tego, co opisujesz, mam wrażenie, że im bardziej się denerwujecie i krzyczycie, tym mocniej ona na was wpada. Do pewnego stopnia ją to nakręca, bierze to za zabawę. Tak jak szczeniak szczeka, zachęcając do zabawy czy markuje walkę... ona może odbierać waszą postawę jako zachętę.

Musicie wypracować wspólny język, żeby zrozumiała wasze granice.

U nas z Ookipa sprawdziło się to, że celowo ćwiczyłam z nim fazy takiej „ostrej zabawy”. Miałam smaczki w kieszeniach, bawiłam się jak szalona (tak na całego, oczywiście nie można się bać), a gdy tylko uznawałam, że przesadza (albo gdy mnie zabolało, co zdarzało się często), głośno krzyczałam i mówiłam STOP. On zazwyczaj zastygał ze zdziwienia, a wtedy dawałam smaczka, żeby nagrodzić to „zamrożenie” i kazałam mu usiąść, żeby ochłonął. Jeśli był spokój = wracamy do szalonej zabawy. Powtarzałam to z 10 razy... aż w końcu zazwyczaj to on się nudził.

To trochę jak zabawa w „Raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy”, tyle że zamiast chodzenia, wspólnie się wyżywamy.

Na początku było naprawdę ciężko, ale teraz na hasło „STOP” w naszej zabawie on od razu robi „posąg” i słucha komendy „siad”.

Może to wam jakoś pomoże?

Cześć wszystkim.

Wczoraj wieczorem było ciut lepiej. Wróciłam do domu, wypuściłam ją na dziesięć minut do ogrodu, żeby w tym czasie trochę posprzątać i przebrać się na spacer. Sam spacer zazwyczaj mija spokojnie, ale tym razem, porównując go do tego z poprzedniego dnia, postanowiłam nie wyciągać zabawki. Nie chciałam, żeby się za bardzo nakręciła, bo inaczej musiałabym trzymać spodnie od dresu, żeby nie zostać z gołą pupą na zewnątrz (serio, nie przesadzam 😑).

Wracamy i gdy tylko przekraczamy próg domu, zaczyna się atakowanie moich stóp. Wyciągnęłam więc zabawkę i zaczęłyśmy się bawić. Ale widzę, że to nie jest taka sama zabawa jak zwykle: jej ruchy są gwałtowne, łapie zabawkę całą paszczą tak mocno, że aż się boję, czy zaraz nie capnie mnie za rękę. W końcu zabawka przestaje jej wystarczać i znowu zaczyna szarpać moje spodnie, więc przerywam zabawę. Znowu atakuje, musiałam zaklaskać i krzyknąć „stop”, żeby odpuściła. Próbowała jeszcze dwa czy trzy razy, więc dałam jej patyk do żucia i poszła na swoje posłanie. Mogłam spokojnie przygotować sobie jedzenie i zjeść kolację. Potem dostała swoją miskę i dziesięć minut później zaczęło się od nowa... Poszłam zamknąć się w sypialni. Kiedy wyszłam, w końcu się uspokoiła. 21:45, wyprowadziłam ją na szybkie siku, wracamy do domu i powtórka z rozrywki – szłam do sypialni z psem uwieszonym u nogi, zamknęłam drzwi i poszłam spać.

Mówię, że było ciut lepiej, bo w porównaniu do niektórych wieczorów, udało mi się ogarnąć parę drobiazgów. Ale szczerze mówiąc, zaczynam już tracić siły. Wczoraj wieczorem aż się popłakałam, bo ten krótki czas, który mam dla niej w tygodniu, to ostatecznie tylko krzyki i stres. Poświęcam jej tyle czasu, ile tylko mogę, ale nie jestem z gumy i robię, co w mojej mocy. Poza tymi momentami to kochana psina, ale teraz jest po prostu nie do zniesienia 😞

Super, że ona biega już luzem!

Nie wiem, w jakich stronach mieszkasz, ale u mnie (w departamencie Marne) też ciężko o psich kumpli. Znajduję fajne psiaki, ale właściciele niechętnie odpinają smycz, albo pies nie wygląda na zbyt towarzyskiego. Niektórzy nawet martwią się, że ich pies mógłby zrobić krzywdę mojemu (niechcący – to zazwyczaj duże psy, a skoro mój ma dopiero 6 miesięcy, to się boją, mimo że młody waży już 12 kg).

Nie poddawaj się i w dni wolne spróbuj wychodzić o innych porach, żeby spotkać kogoś nowego ^^ Słyszałem też o grupach na Facebooku dla konkretnych regionów, gdzie organizują wspólne spacery – warto się rozejrzeć! U mnie musiałbym jechać 50 minut w jedną stronę, więc radzę sobie inaczej, ale w zależności od miasta może to być super sprawa.

Daj nam znać, jak poszło dzisiaj wieczorem! Chociaż wiadomo, że szczeniak potrzebuje więcej niż jednego wieczoru, żeby wszystko załapać.

Na początku spaceru wychodzi na lince, po prostu dlatego, że musimy kawałek przejść wzdłuż drogi i tak czuję się bezpieczniej. Później, jak już wejdziemy na mniejsze ścieżki, puszczam ją luzem i staram się robić to tak często, jak tylko się da – to o wiele lepsze i dla niej, i dla mnie.

Niestety spacery i kontakty z innymi psami to u nas trudny temat. W okolicy nie mamy żadnego parku, a kiedy już spotkamy jakiegoś właściciela z psem, to albo on jest niechętny, albo jego pies nie przepada za innymi czworonogami... Rzadko trafia się ktoś, kto nie ma nic przeciwko, a ona tak bardzo garnie się do towarzystwa.

Wypróbuję to, co radziliście, już dziś wieczorem. Jeszcze raz wielkie dzięki ☺

Dzięki, dzięki, wielkie dzięki za Twój wpis... Dobrze jest poczuć się zrozumianą 🙃

To prawda, to strasznie frustrujące. Wstaję o 6 rano, mam godzinę czterdzieści pięć minut przed wyjściem do pracy i dla siebie rezerwuję tylko pół godziny, a całą resztę czasu poświęcam Rhei (spacer, miska, zabawa i pieszczoty).

Wieczorem powtórka z rozrywki – dziesięć minut po powrocie wychodzę z nią na 45-50 minut... Chciałabym po prostu usiąść, może nawet z nią, żeby się porządnie poprzytulać... Ale przy niej to niemożliwe, tak bardzo daje popalić. Serce mi pęka, bo staram się być dla niej na każde zawołanie, kiedy tylko mam wolną chwilę, a w zamian mam poczucie, że wcale jej to nie wystarcza, co jest dla mnie bardzo przykre... Do tego dochodzi fakt, że czasem jestem o krok od załamania (raz aż trzasnęłam drzwiami, żeby zamknąć się w pokoju i wypłakać).

W każdym razie spróbuję zainspirować się Twoim „rytuałem” i zobaczę, czy to ją trochę wyciszy. Nie mam nic przeciwko temu, żeby miała swoje chwile szaleństwa, ale te zaczepki polegające na podgryzaniu, atakowaniu stóp itp... to już trochę mniej mi odpowiada.

Tak czy siak, naprawdę wielkie dzięki za odpowiedź!!!

Cześć!

Mam dokładnie to samo z Athosem, który ma 6 miesięcy. To strasznie frustrujące, bo tak jak piszesz – człowiek wraca z pracy po całym dniu, po drodze... I niby znowu się angażujemy, wychodzimy z psem dla jego dobra, więc jak już jesteśmy w domu, to nerwy puszczają, gdy on w ogóle nie chce odpuścić i odpocząć. Mogę ci powiedzieć, że parę razy prawie wyszłam z siebie. To poczucie, że mimo naszych starań to wciąż za mało, jest po prostu okropne!

Athos wciąż miewa swoje napady energii i bywa naprawdę upierdliwy znacznie dłużej niż półtorej godziny. W gorsze dni (jak wczoraj) potrafi tak szaleć aż do momentu, gdy idę spać około 23:30! Na szczęście zdarza się to bardzo rzadko.

Żeby go opanować i nie denerwować się co wieczór, robimy tak:

– Spacer bez smyczy od 30 minut do godziny wieczorem po powrocie.

– 10 minut zabawy na podłodze: przeciąganie liny, piłka (to, co go akurat interesuje), gdy mąż wraca do domu.

– Coś twardego do gryzienia (np. kopyto, albo jego ulubione: paski ze skóry głowy wołowej z olejem z łososia – to dobre na zęby). To go zajmuje na minimum 30 minut i pozwala trochę zejść z emocji. W tym czasie ja mogę usiąść albo spokojnie ugotować obiad.

– 5 minut ćwiczeń z posłuszeństwa, używając karmy jako smaczków.

– Wieczorna miska z resztą dziennej porcji jedzenia.

Po tym wszystkim my jemy i odpoczywamy z mężem. O tej porze nie mamy już ochoty na zabawę, więc go ignorujemy, mówimy „nie” itp., jeśli próbuje nas zaczepiać. Coraz częściej rozumie i bawi się sam swoimi zabawkami, ale wciąż zdarza mu się nie odpuszczać. Wtedy, gdy tylko zaczyna się za bardzo nakręcać, bierzemy go i zamykamy w osobnym pomieszczeniu (gdzie nic nie zniszczy – u nas to łazienka) na 5 do 10 minut, aż się uspokoi.

Teraz zdarza się, że przez cały wieczór nie musi tam trafiać, albo ląduje tam raz czy dwa. Na początku potrafiliśmy kursować do łazienki i z powrotem ponad 5 razy w ciągu wieczoru! Ale w końcu zrozumiał: kiedy mówimy „nie”, a on dalej robi swoje, to jedyne, co zyskuje, to bycie samemu.

Kiedy jest już naprawdę nie do wytrzymania, a ja mam dość biegania do łazienki, moją tajną bronią jest ***** wołowy. To potrafi go zająć na godziny – jeden gryzak starcza mu na dwa całe wieczory. Oczywiście nie daję mu tego codziennie, to moje rozwiązanie ostateczne, kiedy jestem naprawdę wykończona, mam nadszarpnięte nerwy i wiem, że zaraz za szybko stracę cierpliwość!

Mam nadzieję, że to w czymś pomoże. Nie mówię, że to najlepsze rozwiązanie, ale to jest to, co wypracowałam u siebie ^^