Oddanie szczeniaka hodowcy. Jakie będą dla niego konsekwencje?

Aż mnie przeraża, kiedy czytam niektóre odpowiedzi. Co za brak empatii.

Jestem przerażona tym postem: oboje pracujecie i zachciało się wam psa? Jako profesjonalny hodowca nigdy nie sprzedałabym wam szczeniaka, bo jedyną ofiarą w tej sytuacji jest ta mała istota, która o nic nie prosiła!

To wy odpowiadacie za tę sytuację i jedyne, co mogę wam poradzić, to akwarium z rybkami!

W umowie, którą podpisują kupujący, jest wyraźnie zaznaczone, że pies to żywa, czująca istota, która ma emocje... Powinniście byli kupić sobie psa-robota z Chin, który nie je, nie szczeka, nie przeszkadza i nic nie kosztuje w utrzymaniu!

Czy wy jesteście rodzicami? Mam tylko nadzieję, że jak wasze dziecko płakało, to nie wpadliście na pomysł, żeby oddać je do opieki społecznej!!! No bez przesady, z kogo wy sobie żarty robicie???? Wasz post tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że mam rację, poświęcając mnóstwo czasu na wybór nowych domów dla moich maluchów... Z tą różnicą, że ja przyjmuję psy z powrotem bez zwrotu kosztów, żeby nie wylądowały byle gdzie, jeśli mimo moich starań coś pójdzie nie tak – na przykład w przypadku alergii...

Mam małe pytanie... wasze dziecko jest młode... czy jak poszło pierwszy raz do przedszkola, to płakało? Czy czuło się trochę zagubione?? Kiedy bierze się szczeniaka, osobiście zawsze doradzam klientom, żeby wzięli przynajmniej dwa tygodnie urlopu, aby przyzwyczaić malucha do nowego otoczenia... Wtedy piesek bez problemu przyzwyczaiłby się do was, oczywiście przebywając w kojcu dla szczeniąt... a nie biegając samopas!

Trafiliście na hodowlę, która dość lekceważąco podeszła do udzielania rad, więc oceniam waszą odpowiedzialność na 50%...

Pani Bekesi, hodowla „Des chemins du bout du monde” – hodowla ceniona we Francji za swoje profesjonalne podejście!

Ostatecznie zostawiła sobie około 2150 zł z tych 3000 zł, mimo że przecież i tak go zaraz sprzeda komuś innemu. Moim zdaniem to grube przegięcie, ale nie chciałam się kłócić i po prostu odpuściłam.

Kiedy pytałam, czego szczeniak potrzebuje na początek, powiedziała, że nic... potem dopiero odkryłam, że ona na miejscu handluje całym wyposażeniem. Wtedy zrozumiałam, o co jej chodziło. W dniu, w którym oddałam Harry'ego, mówiła tylko o pieniądzach. Nie doczekałam się ani „dzień dobry”, ani „do widzenia”... ja bym tak nigdy nie postąpiła, no ale może to normalne, sama już nie wiem. Nie mówię, że cała wina leży po jej stronie... twierdzę tylko, że przemilczała bardzo ważne kwestie, żeby tylko sprzedać psa. Ma przecież obowiązek doradzić, jak w wielu innych zawodach. Tym bardziej, kiedy chodzi o żywe stworzenie. Jedno mogę przysiąc: nie pokazałam się z najlepszej strony. Powiedziałam samą prawdę, bo nie chciałam kręcić. I tak jest mi strasznie źle z tą całą sytuacją, ale gdyby to się wydarzyło mimo moich uwag, czułabym jeszcze większą winę. Przecież miała wszystkie informacje.

Mnie też ta cała historia się niezbyt podoba...

Ustatkowana rodzinka, dobra sytuacja finansowa, dziecko w odpowiednim wieku, spokojna okolica – wydawałoby się, że to idealne warunki.

Szczerze mówiąc, każdy hodowca w takiej sytuacji byłby spokojny o przyszłość swojego malucha.

Tym bardziej że, jak to zwykle bywa, ta sympatyczna rodzina na pewno zaprezentowała się z jak najlepszej strony. Tak jak autorka wspomniała w pierwszym poście: „Przygotowałam się najlepiej jak mogłam, zasięgałam informacji u behawiorysty” – pewnie nie raz to podkreślała przy adopcji, żeby pokazać, że to w pełni przemyślana decyzja.

A tu nagle szczeniak wraca po kilku tygodniach, bo niby nie potrafi zostawać sam, a tak naprawdę rodzina po prostu nie ma czasu się nim zająć......

😒

Ale oczywiście winny jest hodowca.......

😯

Jest jeszcze jedna kwestia, taki „skutek uboczny” poza samym losem tego biednego, przerzucanego psiaka, o którym nikt tu nie wspomina: jaki to będzie miało wpływ na Wasze 6-letnie dziecko, które miało psa tylko przez te parę tygodni?!

Wyjaśnijmy to sobie jasno, Sophieetselim,

Nie mam do Ciebie żalu o ten błąd, poza tym wierzę, że mówisz szczerze, gdy piszesz, jak bardzo Ci to ciąży emocjonalnie.

Z drugiej strony, hodowczyni nie jest tu niczemu winna – tylko tyle chciałam powiedzieć.

Przepraszam, jeśli Cię uraziłam. Jeśli wahasz się między psem a kotem, radziłabym wybrać psa ze względu na relację, jakiej szukasz.

Moim skromnym zdaniem pies faktycznie do Ciebie pasuje, ale koniecznie musisz wziąć dwa, a najlepiej trzy tygodnie urlopu w momencie adopcji. Niezależnie od tego, jakiego psa wybierzesz, faza adaptacji jest nieunikniona i to zupełnie normalne.

Wiesz, jestem w podobnej sytuacji, z tą różnicą, że mam koty – i zapewniam Cię, że one też mają swoje wady – ale bardzo chcę mieć psa. I tak jak Ty, jedną z moich największych obaw jest to, że pies nie zniesie samotności, a zwłaszcza, że będzie szczekał cały dzień. Bo z jednej strony to dowód, że zwierzak jest nieszczęśliwy, a z drugiej zmusza nas to do podjęcia takich trudnych decyzji, jak ta Twoja. Także doskonale Cię rozumiem.

Z kolei to, czego czasem nie rozumiem w odpowiedziach innych użytkowników – i mówię to z pełnym szacunkiem – to ich podejście. Słuchając ich, można by odnieść wrażenie, że nie wolno adoptować psa przed 18-tką, bo jest się niepełnoletnim; nie wolno między 18 a 67 rokiem życia (wiek emerytalny), bo się pracuje i nie ma czasu; a po 70-tce to już w ogóle nie wypada.

Powiem Ci jedno, @Sophieetselim,

Znam mnóstwo osób, gdzie oboje partnerzy pracują, a mimo to mają psa i nikt z nich nie znęca się nad zwierzęciem. Twoim błędem nie było to, że chciałaś psa, ale to, że po prostu nie mogłaś go przyjąć tak, jak należało. I kto wie – nie mówię tego, żeby wzbudzać w Tobie żal, bo na to już za późno – może ten cocker faktycznie by do Ciebie pasował? Po prostu jak każde zwierzę, które przechodzi taką rewolucję, poczuł się jak nagle wystrzelony w zupełnie nowy, obcy świat. W takich warunkach jego reakcja była niemal logiczna.

Naprawdę, niczego nie obiecuję, ale według mnie warunkiem koniecznym przy adopcji jest bycie na miejscu – czy to na urlopie, na pracy zdalnej, bezrobociu czy urlopie dziekańskim/sabbathicalu. Trzeba być po prostu fizycznie obecnym.

Mam nadzieję, że ta odpowiedź bardziej Ci pasuje. Liczę też, że inni właściciele, którzy oboje pracują i mają psa w domu, podzielą się swoimi doświadczeniami. Może wyjaśnią, jak nauczyli psa zostawania w samotności i jak na co dzień godzą życie zawodowe z posiadaniem psa tak, żeby zwierzak nie był nieszczęśliwy.

Doskonale rozumiem, co autorka ma do zarzucenia, ale Pani, lewina, z całym szacunkiem, w ramach wyjaśnienia sytuacji mówi Pani o „naiwności autorki”...

Więc ja Panią pytam, @Sophieetselim, co Pani woli?

{{Żeby Pani powiedzieć (bez złośliwości), że wykazała się Pani naiwnością, czy może żeby powiedzieć, że może Pani to obracać w każdą stronę, ale to i tak trochę Pani wina, a hodowczyni nie jest wcale taka zła, bo:

Odczekała, aż szczeniaki skończą 3 miesiące, podczas gdy wiek ustawowy to 2 miesiące, co jednak świadczy o pewnym szacunku do zwierząt (chyba że to czysty przypadek?)

Zgodziła się przyjąć zwierzę z powrotem (nawet jeśli trochę przy tym narzeka), choć nie miała takiego obowiązku, a powód podany przy zwrocie jest jednak nieco absurdalny i surrealistyczny...}}??

W każdym razie widziałam już beznadziejnych hodowców i wiem, jak to wygląda, ale tej tutaj za taką nie uważam.

W zasadzie to raczej jej mi szkoda.

Myślę zresztą, że gdyby Pani ujęła ten temat inaczej, na przykład tak:

„Dzień dobry,

Właśnie adoptowałam trzymiesięcznego szczeniaka, zaledwie 11 dni temu. Piesek siedzi sam przez cały dzień, bo pracuję, i nie przestaje szczekać, mimo że hodowca powiedział mi, że u niego szczeniak był przyzwyczajony do zostawania samemu, więc postanowiłam go oddać”.

Myślę, że wtedy wszyscy by na Panią naskoczyli.

Moja mała Saphir, kupiłam ją, gdy miała 3 miesiące. Hodowczyni poczekała miesiąc z realizacją płatności, tak jak to robi w przypadku każdego klienta, bo daje każdemu miesiąc na zmianę zdania, bez względu na powód. Szczerze mówiąc, to mega w porządku z jej strony.

(W praktyce musiała przyjąć szczeniaka z powrotem tylko raz, bo miał wadę wymagającą bardzo drogiej operacji bez żadnej gwarancji. Wtedy wymieniła go na innego malucha, a tego chorego zostawiła u siebie. Całe szczęście operacja, którą sfinansowała, udała się – to starszy brat mojej suni i hodowczyni nadal go ma).

Prawdę mówiąc, jestem raczej przyzwyczajona do hodowców, którzy dość mocno sprawdzają możliwości kupującego. Ten jedyny raz, kiedy sprzedano mi psa bez żadnego wcześniejszego „wywiadu” i bez dopytywania potem, co u nas słychać, muszę przyznać, że byłam tym całkiem zszokowana.

Yuna la ficelle, ona ma pretensje do hodowczyni o to, że ta zapewniała ją, że szczeniak nie będzie miał żadnych problemów z zostawaniem samemu. Ciężko w to uwierzyć, jeśli zna się ogólnie psy, ale autorka posta sama przyznaje, że nie doedukowała się wystarczająco i nie wiedziała, że w tym wieku to praktycznie niemożliwe. Hodowczyni natomiast na pewno o tym wiedziała i nie powinna wykorzystywać naiwności autorki, żeby sprzedać jej malucha, wiedząc, że ta nie będzie mogła się nim odpowiednio zająć przez swoje godziny pracy.

Co do brania wolnego na powitanie nowego zwierzaka w domu, to o ile w przypadku psa całkowicie się zgadzam, o tyle przy kocie już niekoniecznie. Kot będzie czuł się o wiele swobodniej, gdy zostanie sam i będzie mógł na spokojnie zwiedzić wszystkie kąty w nowym miejscu, więc nie ma nic złego w tym, żeby dość szybko zostawić go samego.