Uszy dobermana

To tylko moje zdanie, ale jestem na 300% przekonany, że cały ten okres leczenia i robienia opatrunków wzmocnił więź między mną a moją sunią.

Cześć,

Moja sunia ma jedno ucho stojące, a drugie oklapnięte. Uważam, że dodaje jej to niesamowitego uroku i dzięki temu jeszcze bardziej wyróżnia się na tle innych piesków.

Pani weterynarz mówiła mi kiedyś, żeby masować jej uszy, jeśli chcę, żeby oba wyglądały tak samo (czego nie robiłam), a jedna osoba wspominała mi też o tym sposobie z owijaniem, który pokazał Wiegehts, ale na to też się nie zdecydowałam, więc ostatecznie tylko jedno ucho stanęło.

Wiegehts, to jej stojące ucho jest super, śmiesznie tak ucieka w lewą stronę! 🙂

Cześć Wiegehts35, świetne to ostatnie zdjęcie z tymi elektrycznymi oczami.

Plasterki u Syriusza, który robi swoją głupkowatą minkę

Po plasterkach uszka stoją prosto...

Niestety jedno znowu klapnęło... I podnosi się tylko od czasu do czasu lol. No trudno!

@Provéto Juniors, czy to naprawdę aż taki wielki ból?

Miałam dwa dobermany z kopiowanymi uszami, które nigdy nie okazywały dyskomfortu ani bólu. Nie było mowy o żadnej agresji czy strachu podczas bandażowania czy zakładania stelaży.

Szczerze wątpię, żeby pies, który wycierpiał swoje w tym miejscu, pozwalał potem bez mrugnięcia okiem na majstrowanie przy uszach...

Z kolei mój pierwszy doberman z naturalnymi uszami cierpiał na nawracające zapalenia ucha. Dotknięcie go tam to była prawdziwa katastrofa – na bank by ugryzł, gdyby obca osoba próbowała tam grzebać. A przecież był „naturalny”...

Chciałabym też wiedzieć, czy złamanie ogona u dorosłego psa boli mniej niż u kilkudniowego szczeniaka, któremu usuwa się jeszcze nieskostniałe tkanki? Jasne, są tam nerwy, ale ich zakończenia nie są jeszcze w pełni rozwinięte. Kopiowanie uszu czy ogona to nie jest zabieg całkowicie bezbolesny ani błahy, ale robienie z tego jakiegoś diabelskiego czynu to według mnie gruba przesada.

A dobermanów, które łamią sobie ogony w dorosłym wieku, jest więcej, niż się wydaje. Może to nie jest wystarczający powód, żeby je skracać za szczeniaka, ale z mojego skromnego punktu widzenia wolę to zrobić, gdy pies jest malutki, niż bandażować czy amputować u dorosłego.

Wybieramy psa tak samo ze względu na charakter, jak i wygląd, nie ma co się oszukiwać. Kto wybrałby psa, którego uważa za brzydkiego? Często najpierw zakochujemy się w wyglądzie, a dopiero potem zastanawiamy się, czy charakter pasuje – to właśnie tłumaczy błędy przy kupnie czy adopcji u ludzi, którzy lecą tylko na wygląd. Zaprzeczanie temu to czysta hipokryzja.

Wracając do bandażowania – u dobermanów stelaże zakłada się tylko na cięte uszy. Natomiast u psów z naturalnymi uszami stosuje się plastrowanie, jeśli nie przylegają one odpowiednio do policzków.

Jeśli doberman podoba wam się pod kątem charakteru, to czy ma uszy długie, czy cięte, nie ma znaczenia – to te same psy, zmienia się tylko wygląd... Więc dowiedzcie się wszystkiego o charakterze, kwestiach zdrowotnych, bądźcie świadomi i jeśli naprawdę kochacie tę rasę i czujecie się na siłach, by przygarnąć takiego głuptasa, który będzie wam robił miliony psikusów i wyprowadzał was z równowagi, ale którego wierność jest niezaprzeczalna, to śmiało! 😁

Ja tam uwielbiam psy z klapniętymi uszami (tak jak mój, który ma w sobie coś z dobermana). Moim zdaniem wyglądają dzięki temu o wiele sympatyczniej. Pamiętam, jak byłam młodsza, w moim bloku mieszkał taki „klasyczny” doberman. Wydawało mi się, że źle mu z oczu patrzy, a do tego właściciele wsadzali go samego do windy na 3. piętrze i pies czekał na dole w holu, aż ktoś mu otworzy drzwi, żeby mógł wyjść na podwórko! To samo, żeby wrócić do domu...

Ten durny psiak na dodatek powarkiwał, jak się wyciągało rękę do windy, żeby go odesłać z powrotem na 3. piętro...

To było moje jedyne doświadczenie z dobermanami i przez to nie za bardzo lubiłam tę rasę. Ale teraz uważam, że takie „naturalne” doberki są całkiem fajne.