Porada: „głupawka” u szczeniaka owczarka australijskiego

Szczeniaki w tym wieku muszą spać ponad 15 godzin na dobę. Dlatego, gdy Wasze dzieci się bawią i nie możecie go akurat pilnować, możecie zostawić psa w osobnym pokoju z jego legowiskiem i zabawkami. Dzieci mają absolutny zakaz przeszkadzania mu! Na początku możecie go tam zostawiać na pół godziny, a z czasem, jak już się przyzwyczai, nawet do godziny – i tak kilka razy w ciągu dnia.

To zapewni mu niezbędny spokój. Takie maluchy naprawdę go potrzebują; jeśli są bez przerwy stymulowane, robią się rozdrażnione i wręcz nie do opanowania.

My też będziemy się widzieć z hodowczynią. Zaproponowała, że przyjedzie do nas do domu i pokaże nam swoją metodę: przytrzymanie psa przy ziemi i uszczypnięcie, jeśli nie odpuszcza. Mi się to jednak nie udaje – jak tylko ją puszczam, ona od razu znów rusza do ataku.

Z kolei spryskiwacz z wodą działa, gdy młoda skacze na moje dzieci. Ale nie mogę spuścić ich z oczu ani oddalić się na więcej niż 3 metry, bo wszystko dzieje się błyskawicznie. To strasznie stresujące.

To cane corso i waży już 17 kg.

Myślę, że przez to pacnięcie hodowczyni próbuje naśladować naturalne zachowanie psów, czyli łapanie za pysk i odwracanie go z uciskiem, żeby go zamknąć. Ale nie sądzę, żeby zwykłe klapnięcie ręką zadziałało.

Możesz wykorzystać efekt zaskoczenia bez użycia przemocy, np. za pomocą spryskiwacza z wodą. Zamiast pacnięcia, powiedz „nie” i psiknij jej lekko na nos. Pamiętaj, żeby od razu ją pochwalić, jeśli przestanie (nawet jeśli to tylko na 30 sekund).

Równolegle niezbędna jest wspólna zabawa. Sunia jest teraz w wieku, kiedy ząbkuje, więc po prostu musi gryźć i żuć. Możesz z własnej inicjatywy (np. czekając na porę spaceru) pobawić się z nią szarpakiem: rzucać go albo się przeciągać (wiadomo, to jeszcze szczeniak, więc oczywiście daj jej często wygrywać 😉). Kiedy zacznie gryźć zabawkę, pozwól jej na to, zachęcając radosnym głosem: „a co to tam masz, co to jest...”. Z jednej strony musi używać szczęki, a z drugiej musi się nauczyć, kiedy jej wolno, a kiedy nie.

W wieku 5 miesięcy, jeśli zdarza się, że zupełnie nie słucha i uparcie stawia na swoim, możesz zacząć stosować izolację – odesłać ją na legowisko (jeśli na nim zostaje) lub do innego pomieszczenia, jeśli nie potrafi tam usiedzieć grzecznie. U mnie pójście do toalety (to jedyne zamknięte pomieszczenie na parterze) to kara ostateczna – 15 minut samemu. Oczywiście w takiej sytuacji nie wolno wypuszczać psa, gdy jest pobudzony (drapie w drzwi, szczeka), bo inaczej ta metoda już nigdy nie zadziała. Niektórzy używają też bramek dla dzieci, żeby odizolować psa bez zbędnego stresu.

Z owczarkiem australijskim sąsiada bawiła się dużo, ale on pozwala jej dosłownie na wszystko – wyrywa mu całą sierść, a on w ogóle nie reaguje. Z innym owczarkiem niemieckim bawi się całkiem dobrze, dostaje od niego reprymendy, tyle że ten pies jest wobec niej bardzo agresywny. Przy każdym spotkaniu rzuca się na nią, ona wtedy piszczy, a potem niby jest okej, ale moim zdaniem ten pies nie ma prawidłowych odruchów i wolę go unikać. Poza tym mogła się bawić tylko ze szczeniakami.

Jak miała dwa miesiące, próbowaliśmy przez miesiąc ignorować złe zachowania, ale bez żadnego efektu. Próbowaliśmy stanowczego „NIE” i przekierowania na zabawkę praktycznie za każdym razem. Kiedy skończyła 4 miesiące, doradzono nam, żeby łapać ją za kark przy głośnym „NIE” i przez kilka dni to działało. Potem przestało całkowicie... Ostatnia rada od hodowczyni, która widziała moje nagrania, jak mała łapie mnie za nogi albo warczy, żeby zwrócić na siebie uwagę, to wejście na „wyższy poziom”: szybkie pacnięcie w pysk, gdy tylko próbuje mnie dziabnąć albo gryźć kanapę. Serce mi pęka, że doszliśmy do takiego etapu, zwłaszcza że robimy to od paru dni, a ja nie widzę żadnej zmiany, za to psuje to moją relację z nią. M

Niestety psie przedszkole nie zawsze pomaga szczeniakom się wyciszyć. To raczej kontakt z dorosłymi psami, które potrafią przywołać młodego do porządku, gdy ten przesadzi, pozwala im najlepiej zrozumieć granice.

Psie przedszkole uczy przede wszystkim Ciebie, jak komunikować się z psem i jak Ty masz się przy nim zachowywać.

Czy podczas kwarantanny spotykaliście mimo wszystko inne psy?

Co masz na myśli, mówiąc, że próbowaliście już wszystkiego? Izolację, odwracanie uwagi zabawką, naukę schodzenia z emocji czy może podejście oparte na autorytecie?

Praca ze szczeniakiem to przede wszystkim konsekwencja i powtarzalność. Musisz znaleźć metodę, na którą Twój psiak wydaje się być podatny, i stosować ją na tyle długo, by zobaczyć, czy przynosi efekty. To bywa frustrujące – jeśli nie widzimy szybkich efektów, często myślimy, że metoda nie działa, chcemy natychmiastowej poprawy i zmieniamy podejście. Ale dla szczeniaka jest to bardzo dezorientujące i ostatecznie przestaje on cokolwiek rozumieć.

Widziałam już sporo filmików o podgryzaniu i znam zasadę hamowania gryzienia. Ale wieczorami tak ją roznosi energia, że te metody słabo działają – po prostu ciągle wraca do ataku.

W ciągu dnia też miewa takie „głupawki”, potrafi gonić mojego 3-letniego syna i próbować łapać go zębami za uszy. Sunia jest już od niego cięższa, więc cały czas muszę mieć oczy dookoła głowy.

Mamy to szczęście, że ma swój własny pokój. Więc kiedy sytuacja robi się naprawdę nie do opanowania, odsyłamy ją tam na odpoczynek i zazwyczaj wraca potem dużo bardziej zrelaksowana.

Bardzo trudno jej się wyciszyć, kiedy jesteśmy w pobliżu.

No i tyle. Jeśli macie jakieś sprawdzone sposoby albo rady, to dajcie znać...

Dzięki, wielkie dzięki!!! Wypróbuję to wszystko i zobaczę, co sprawdzi się najlepiej...