Porada: „głupawka” u szczeniaka owczarka australijskiego

Muszę to jednak doprecyzować, bo nie zawsze o tym pamiętam. Ignorowanie bywa interesujące, a nawet skuteczniejsze niż towarzyszenie psu w niektórych sytuacjach.

Na przykład przy przejmowaniu inicjatywy, czyli zanim jeszcze dojdzie do kontaktu między właścicielem a psem – tutaj, zależnie od problemu, zignorowanie go może zadziałać lepiej niż jakakolwiek interwencja.

Natomiast w tym przypadku, skoro mowa o wybuchach radości, według mnie lepiej jest nauczyć psa wyciszania się w miły sposób, zamiast zostawiać go z tym samego lub ignorować...

A jeśli nie, spróbuj techniki ADB. Usiądź, żeby go wyciszyć przez przytulanie.

Dzięki za wasze rady :)

Spróbuję ją ignorować i faktycznie nie poświęcać jej zbyt wiele uwagi... ale przyznam, że to trudne, bo wyprowadza mnie już trochę z równowagi. No i podgryza mnie (mocno!) po rękach i stopach, a na to nie mogę tak po prostu pozwolić... może mogłabym ją wypuścić na chwilę do ogrodu, aż jej przejdzie?!

Jutro spróbuję to wszystko przetestować!

Cześć!

Zgadzam się z Emlą – w tym wieku to normalne, takie wybuchy radości, ekscytacja spacerem, a po powrocie totalne szaleństwo!

Przed wyjściem możecie schować te zabawki domowe, które najbardziej go nakręcają, i zostawić tylko te „spokojniejsze”, do gryzienia... To już trochę ostudzi jego emocje po powrocie.

I tutaj pozwolę sobie trochę nie zgodzić się z radami, żeby ignorować szczeniaka/psa w takich momentach. Nie twierdzę, że to złe rady, po prostu każdy ma swoje podejście i metody.

U mojej małej wolałam metodę aktywnego wspierania jej w wyciszaniu się. Więc jeśli po powrocie robiła dwa czy trzy sprinty, klaskałam dwa razy w dłonie i mówiłam „spokój”, stojąc w tym samym pokoju, ale nie biegałam za nią ani nie próbowałam jej złapać.

Wtedy ona zwalniała albo próbowała zrozumieć, o co mi chodzi (ważne, żeby samemu zachować spokój i nie powtarzać w kółko „spokój” czy innych słów). Siadałam na podłodze i zachęcałam do spokojnych pieszczot. Poroże jelenia bardzo pomagało jej się przy mnie wyciszyć, potem kładła się na boku, czasem kładłam ją sobie na kolanach na plecach i hop, po 2 minutach albo spanie, albo spokojne gryzienie zabawki.

Po kilku takich wieczorach po spacerze, zdaje się, że miała wtedy około 3,5 miesiąca, zrozumiała, że wieczorem w domu panuje spokój. Z czasem przeniosło się to na resztę dnia, przy zachowaniu czasu na zabawę samemu lub z nami. Ale jeśli przesadzała, mówiłam „spokój”, w razie potrzeby klaskałam i od razu przypominała sobie zasady...

Raz jeszcze podkreślę, że to zależy od właściciela i od konkretnego psa, ale myślę, że warto mieć świadomość, że można uspokoić szczeniaka bez koniecznego ignorowania go. Nie ma jednej jedynej metody.

Powodzenia i cieszcie się tym czasem, okres szczenięcy jest moim zdaniem genialny, potem zaczyna się dorastanie 😂

W wieku trzech miesięcy takie „wybuchy” radości są całkiem normalne.

Ale trzeba też uczyć ją spokoju.

Pewnie widziałeś dzieci, które są tak nakręcone, że nie da się ich położyć na drzemkę... chociaż są wykończone, po prostu nie potrafią przestać i odpocząć...

Z psami jest dokładnie tak samo.

Więc po powrocie ze spaceru, jeśli zaczyna szaleć, po prostu ją ignoruj, aż trochę ochłonie. Każ jej iść na legowisko i pochwal ją, kiedy już to zrobi. Trudno, jeśli narobiła bałaganu – posprzątasz, jak już będzie spokojna. Jeśli w czasie tych wariacji wywróci miskę, a Ty od razu zaczniesz sprzątać, ona potraktuje to jako świetną zabawę i wcale się nie uspokoi... więc trudno, zostaw to (ignoruj psoty) i ogarnij wszystko później.

Co do drapania – wszystkie psy się drapią. Jeśli weterynarz nic nie znalazł, to nie ma się czym martwić.

Hej,

niedawno zamieszkał ze mną owczarek australijski i ona też miewa takie napady szaleństwa (typowe głupawki). Mimo że jestem w domu, regularnie z nią wychodzę, zabieram na spacery, bawimy się w gry edukacyjne... słowem, robię dla niej tyle, ile się da, a ona i tak momentami sama się nakręca. Dzieje się to zwłaszcza wtedy, gdy wracamy ze spaceru albo po ćwiczeniach, chociaż wydawałoby się, że właśnie wtedy powinna być zmęczona i spokojna, prawda?? Czasami wręcz wpada w miskę z wodą i wszystko wylewa, nie da się jej powstrzymać!

Dość często się też drapie, mimo że nie widać nic niepokojącego (byłyśmy u weterynarza, jest odrobaczona, zabezpieczona przed pasożytami itd.).

Przyznam, że trochę mnie to stresuje... nie bardzo wiem, co robić?

Ma trzy miesiące.

Cześć Franck,

Mój owczarek australijski też miewał sporo takich „głupawek”, zazwyczaj związanych z czymś, co bardzo lubił. Skakał wtedy wszędzie, stawał się nie do opanowania i mnie podgryzał – zdarzało się nawet, że porobił mi dziury w ubraniach!

Dziś ma prawie 11 miesięcy i choć od czasu do czasu jeszcze zdarza mu się poszaleć, to jest to o wiele łatwiejsze do opanowania niż wcześniej.

Obserwując go, nauczyłem się wyłapywać moment, kiedy zaczyna się w nim „gotować” i w miarę możliwości przekierowywać jego uwagę na coś innego (u nas plastikowa butelka świetnie sprawdziła się jako zabawka zastępcza). Czasem sam narażał się na niebezpieczeństwo, więc stopniowo skracałem linkę, żeby go zabezpieczyć, a jeśli było trzeba, przytrzymywałem go za obrożę.

Ćwiczyłem też z nim wtedy posłuszeństwo: chodzenie przy nodze, „siad”, „waruj”... to przekierowanie uwagi jak każde inne, a pozwalało mi go wyciszyć.

Dostałem też kilka kiepskich rad, na przykład o „dominacji”: żeby trzymać go za obrożę i przyciskać do ziemi na plecach, stosować ostre szarpnięcia smyczą czy wystawiać kolano przy skakaniu. To było kompletnie nieskuteczne, powiedziałbym nawet, że tylko bardziej go nakręcało (i mnie przy okazji też). Owczarek australijski to wrażliwe zwierzę i nie można z nim postępować zbyt gwałtownie.

W skrócie: moim skromnym zdaniem nie masz się czym martwić. Twój pies jest po prostu radosny, trzeba go tylko nauczyć, jak odpowiednio kanalizować tę energię, a czas na pewno pomoże mu lepiej panować nad emocjami.

Powodzenia!