Jak zmniejszyć reaktywność mojego samca wobec innych niekastrowanych samców?

@Ulysse46

Rzeczywiście, Neels korygował inne psy w sposób przesadny. Najpierw warczy, ale na ten moment samo warczenie nie wystarcza (tamten pies się nie zatrzymuje i/lub właściciel nie ma czasu, żeby zareagować), więc Neels przechodzi w tryb bójki. Zazwyczaj próbuję go wtedy odwołać, ale w takich momentach często tracę już z nim kontakt.

„Neels przechodzi w tryb bójki?” Nie w trybie bójki? Wchodzi w tryb bójki? Nie do końca zrozumiałem ten fragment.

Uważam, że to zupełnie bezproduktywne: pozwalać swojemu psu podejść do innego (lub na odwrót, pozwalać innemu podejść – czasem dzieje się to z zaskoczenia, no trudno...), a potem, gdy tylko poczujemy niepewność czy panikę, odwoływać psa. Moim zdaniem to najlepszy sposób, żeby pies pomyślał (zwłaszcza jeśli wołamy go głosem pełnym lęku i w sposób natarczywy), że dzieje się coś złego. Zależnie od tego, na jakim etapie „rozmowy” z tamtym psem jest, może wtedy zdecydować się na konfrontację zamiast wrócić do nas.

Albo inaczej – jeśli co najmniej co drugie spotkanie kończy się takim „pospiesznym” odwołaniem, to ten efekt kumulacji, bez wystarczającej liczby dobrych interakcji dla równowagi, może sprawić, że pies w końcu uzna: „Kurczę, kontakty z innymi psami to nic fajnego, a wręcz same problemy”.

Dla mnie albo trzeba psu w pełni zaufać (jeśli sygnały na to pozwalają, oczywiście), godząc się na ryzyko, które się z tym wiąże (moim zdaniem to ułamek procenta, bo choć ryzyko zerowe nie istnieje, to co to za życie, gdy wiecznie musimy się przed wszystkim chronić i na wszystko uważać?).

Osobiscie uważam, że to świetny sposób, by pies poszerzył i rozwinął swój wachlarz umiejętności komunikacyjnych.

Poza tym, tysiąc razy bardziej wolę psa, który sam ogarnia swoje kontakty, niż takiego, którego trzeba we wszystkim wyręczać.

Ale spokojnie, nie chodzi też o to, żeby zostawić go zupełnie samopas – jest mnóstwo rzeczy, które można zrobić, żeby pomóc mu wypracować taką autonomię.

Albo nie mamy zaufania do psa i wtedy mu towarzyszymy, pozwalając mu na błąd, żeby go skorygować (wtedy zazwyczaj nie posunie się za daleko i powinien się czegoś nauczyć).

Albo pozbawiamy go kontaktów w ogóle...

But puszczanie go i trzymanie mocno kciuków, żeby jakoś to było, albo nagłe odwoływanie, gdy „dialog” już się zaczął – szczerze mówiąc, nie rozumiem takiego podejścia...

Dzięki za Wasze odpowiedzi,

@Docline, mój pies często idzie z przodu, faktycznie bez problemu reaguje na przywołanie, ale nie chcę, żeby każde spotkanie kojarzyło mu się z przymusowym powrotem do mnie. Przyjęłam raczej strategię: „każde spotkanie to nic wielkiego”. To była głównie praca, którą behawiorystka wykonała nade mną, żebym nauczyła się panować nad swoim stresem.

Gdzie wasz pies zazwyczaj znajduje się na spacerze względem was?

W razie jakiegoś problematycznego spotkania całkiem łatwo nauczyć australijczyka, żeby chował się za swoim opiekunem – to wy powinniście robić za tarczę.

Dzień dobry Ulysse46 i dziękuję za odpowiedź,

To, co do tej pory wypracowaliśmy, to przede wszystkim spotkania ze zrównoważonymi psami, a później z tymi napotkanymi przypadkiem. Wydaje mi się, że Neels zrozumiał, że tak naprawdę ze strony innych psów nic mu nie grozi – po prostu się witamy i tyle. Przestał reagować, a konkretnie: nie jest już stroną, która prowokuje czy zaczyna spięcie.

W tej chwili jednak sytuacja jest dla mnie inna, bo to ten drugi pies robi coś, co jest „naganne”. Behawiorystka powiedziała mi, że logicznie rzecz biorąc, to do właściciela „namolnego” psa należy upilnowanie go, zanim zacznie zachowywać się niestosownie.

Więc tak, jest tu pewien punkt wspólny, o którym Pan/Pani wspomina, ale źródło problemu jest już inne, a poza tym – ani ja, ani Neels nie mamy przecież wpływu na zachowanie innych, prawda?

Czy udało mi się jaśniej przedstawić mój punkt widzenia?

Ataki bez powodu to gruba przesada. Ale jeśli tak samo przesadnie reaguje, kiedy próbuje kogoś ustawić, bo ten na niego wsiada... Widzę tu pewien punkt wspólny i to mnie właśnie zastanawia – dlaczego miałby się nauczyć dawkować emocje w jednej sytuacji, a w drugiej już nie?