Prośba o rady – beauceron, 3 miesiące

Jeśli chodzi o spacery: po co smycz? Masz w pobliżu jakąś niebezpieczną drogę? Jeśli mieszkasz w spokojnej okolicy, blisko natury i nie ma w pobliżu bezpośrednich zagrożeń, to faktycznie radzę odpinać smycz. Spacery to genialny czas na rozwijanie ciekawości szczeniaka i budowanie waszej więzi. Tym bardziej jeśli odbywają się luzem, co daje psu więcej możliwości. To najlepszy moment, żeby nauczyć malucha chodzenia za tobą bez smyczy i przywoływania – im dłużej z tym zwlekasz, tym będzie trudniej. Trzeba się naprawdę postarać, żeby te wyjścia były dla zwierzaka przyjemnością. Odpięcie smyczy, jeśli tylko jest bezpiecznie, na pewno w tym pomoże.

Pamiętam, że mój Basile, jak był mały, też nie chciał wychodzić, jeśli nie brałam ze sobą mojego drugiego psa. Zaparł się wszystkimi czterema łapami pod samym domem. Nie poddawałam się, z uśmiechem i w dobrym humorze zachęcałam go do robienia kolejnych kroków... Czasem, jak się śpieszyłam, przenosiłam go przez te pierwsze metry, bo jak już odeszliśmy kawałek od domu, to było okej i sam chciał iść dalej. Jeśli twój szczeniak jest już za ciężki, wsiądźcie w auto i podjedźcie kawałek dalej, gdzieś, gdzie nie będzie już widział domu.

Jeśli chodzi o przyzwyczajanie do samochodu, ja akurat nie musiałam robić nic specjalnego. Moje psiaki nigdy nie stresowały się w aucie i bardzo szybko zaczęło im się ono kojarzyć z czymś super (wyjazdem na spacer).

Z głaskaniem u szczeniaków często bywa ciężko. Szybko zaczynają traktować to jako zabawę. Mnóstwo maluchów podgryza ręce, kiedy próbuje się je pogłaskać. Musisz uzbroić się w cierpliwość, to przychodzi z wiekiem. Na razie postaw na inne formy interakcji, np. wspólną zabawę.

W tym wieku na nic nie jest za późno. Musisz pokazywać mu jak najwięcej różnych sytuacji, ludzi, psów itp. Nawet nie myśl, że jest już po czasie. Proces socjalizacji i oswajania z otoczeniem trwa przez cały okres dorastania. To wręcz niezbędne, żeby nad tym pracować, bo psy pasterskie mają tendencję do stawania się nieufnymi wobec obcych w okresie dojrzewania. Nawet jeśli początkowo socjalizacja szła świetnie, trzeba dalej wystawiać je na różne bodźce i sytuacje, aż do osiągnięcia dorosłości.

Psy nie zawsze przepadają za głaskaniem. Skakanie do twarzy może być formą zabawy, ale pies może Cię przy tym niechcący zranić. Jeśli widzisz, że głaskanie go nakręca, ogranicz się tylko do krótkiego ruchu – od policzka w dół, na przód klatki piersiowej i to wszystko. Do tego mów do niego łagodnie i staraj się stać prosto.

Co do socjalizacji – nic straconego, wszystko jest jeszcze możliwe. Wykorzystuj każdą nadarzającą się okazję. Kiedy jedziesz na zakupy, zabierz go ze sobą, żeby przyzwyczaił się do jazdy i ucz go zostawania samemu oraz spokojnego czekania w samochodzie. Pamiętaj tylko o temperaturze – robi się ładnie, więc zostawiaj go tylko w cieniu i na bardzo krótko, powiedzmy na 3 minuty, na zasadzie: wpadasz szybko po chleb i zaraz wychodzisz. Albo wybierzcie się we dwójkę – jedna osoba idzie na zakupy, a druga w tym czasie spaceruje z psem po parkingu.

Nie kojarzę tych „wielorybich oczu”...

Ale to jeszcze maluch, więc dla mnie to, że tak łatwo się podporządkowuje, to żaden problem. Twój szczeniak nie wygląda na wielkiego odważniaka i jest jeszcze bardzo młody – to tak jak z wychodzeniem na zewnątrz, z czasem nabierze pewności siebie.

Suczka mojej mamy kładła się na plecy, gdy tylko podchodziłam do niej zbyt gwałtownie, i tak było aż do 6. miesiąca. Do tego, jak była całkiem mała, to popuszczała siusiu pod siebie 😅 w końcu nawet zaczęłam czuć się trochę urażona! W każdym razie, teraz to bardzo pewna siebie sunia (momentami nawet aż za bardzo).

Twój maluch to jeszcze psie dziecko, wszystko przyjdzie z czasem!

Jeśli chodzi o przywołanie – czy wraca, bo zawołałeś, czy dlatego, że szuka u Ciebie wsparcia – na Twoim miejscu po prostu bym wołała, a jak przyjdzie, to chwaliła. Po prostu. Jeśli akurat nie wołasz, to wystarczy miłe słowo i kontynuujcie spacer.

Póki jest mały, trzeba korzystać z tego, że szczeniaki naturalnie pilnują się opiekuna, nawet jeśli nie do końca ogarniają jeszcze samo przywołanie.

Dzisiejsze spacery poszły nam o niebo lepiej – odpiąłem smycz. Mamy do przejścia tylko jakieś 50 metrów asfaltem, gdzie ruch jest niewielki, zwłaszcza teraz w czasie lockdownu, ale i tak mnie to trochę stresuje. W każdym razie, bez smyczy było o wiele przyjemniej i dla niego, i dla nas. Naprawdę muszę wypracować u niego solidne przywołanie, ale nie bardzo wiem, jak się za to zabrać. Czytałem mnóstwo porad: o budowaniu relacji opartej na zaufaniu, o chwaleniu i nagradzaniu, kiedy wraca, ale ciężko mi to wszystko odpowiednio wyważyć. Czasami mam wrażenie, że on wraca tylko dlatego, że szuka u nas poczucia bezpieczeństwa, a niekoniecznie dlatego, że faktycznie słucha komendy... Wiem, że nie ma cudownych metod, ale chętnie przyjmę każdą radę. Dzięki wielkie jeszcze raz!

Czytałem też sporo o tzw. „oku wieloryba” – to wtedy, gdy widać białka oczu, a pies nieruchomieje itp. Mam wrażenie, że mój szczeniak ma to „oko wieloryba” niemal bez przerwy, gdy tylko podnosi na mnie wzrok. Albo kiedy każę mu się położyć, gdy zaczyna podgryzać dzieci – wtedy też bardzo szybko kładzie się na plecach. Czy powinienem się tym martwić?

Jaki on jest śliczny, ten mały bobas 🥰

Na razie ma dopiero trzy miesiące, jego zachowanie jeszcze bardzo się zmieni, więc nie odpuszczaj spacerów i wychowania – powoli się do wszystkiego przyzwyczai. Sporo szczeniaków na początku niechętnie wychodzi na spacery, bo wiadomo, że w domu czują się bezpieczniej. Ale dzięki zachętom i cierpliwości w końcu się przełamie...

Dobry wieczór i wielkie dzięki za wasze szybkie odpowiedzi. Jeśli chodzi o spacer, spróbowałem puścić smycz (Tania ma 3-metrową, ale zamówiłem już dłuższą linkę treningową i czekam na dostawę) i jest trochę lepiej, ale wciąż nie czuję się zbyt pewnie 🙂. Nosić go jeszcze daję radę, ale w wieku 3 miesięcy to już niezły kawał szczeniaka. Mówili mi, że jako dorosły pies będzie ważył co najmniej 50 kg. Tylko kiedy wychodzimy całą rodziną – z żoną i dwójką dzieci na rowerach – raczy wykazać odrobinę entuzjazmu, a i to tylko wtedy, gdy robię z siebie pajaca. Ostatecznie straciłem jakąkolwiek wiarygodność u sąsiadów, którzy pewnie biorą mnie za jakiegoś psychopatę. Ale tym się zbytnio nie martwię, tak jak pisze Jador, to powinno samo przyjść (przy okazji, dzięki Jador za ten psi harmonogram).

Najtrudniejsze jest dla mnie wyczucie, kiedy naciskać na komendy, które nie działają, a kiedy go odizolować... Chyba tak go już zamęczyłem tym odsyłaniem na posłanie, że teraz albo mnie nie słucha, albo bierze to za zabawę, bo liczy na to, że pewnie wpadnie mu jakiś smaczek... ech... Jeśli chodzi o posiłki, próbuję go teraz na chwilę odizolować na zewnątrz, jeśli komendy „siad” czy „na miejsce” nie działają. Tak samo nie za bardzo wiem, kiedy jest najbardziej podatny na naukę (poza porą karmienia, rzecz jasna) – albo mu się styki zwierają, albo jest totalnie spokojny. W niektórych momentach dnia myślę sobie, że moglibyśmy startować w zawodach: „zostań” wychodzi mu samo z siebie, bez żadnego wysiłku...

Szkolenie mamy w planach, ale dopiero po zakończeniu lockdownu, bo w tej chwili w mojej okolicy wszystko jest zamknięte. Jeszcze raz dziękuję wszystkim. A oto fotka mojego drapieżnika.

Odpiąć smycz? Moim zdaniem lepiej wziąć linkę, nigdy nic nie wiadomo.

Pokażesz jakąś fotkę tego dużego bobasa? 👌

Jeśli chodzi o czas spędzany w domu, musisz też nauczyć szczeniaka zostawania na swoim miejscu. To idealny moment, żeby zacząć naukę komendy „miejsce” i zostawania w legowisku. Oczywiście na samym początku maluch nie pozwoli ci spokojnie oglądać telewizji przez dwie godziny, leżąc grzecznie w koszyku. Trzeba go uczyć codziennie, powtarzając sesje po 10-20 razy po około 2 minuty. Odprowadzasz szczeniaka na miejsce, wydajesz komendę „miejsce”, dajesz pieszczotę albo smakołyk i mówisz „zostań”. Wytrzyma tam pewnie ze 10 sekund, a ty powtarzasz to... niestrudzenie, aż ten czas zacznie się wydłużać.

Żeby każdy z domowników mógł mieć też chwilę spokoju (co jest bardzo korzystne również dla szczeniaka), warto uczyć go separacji – maluch zostaje w jednym pomieszczeniu, a ty w innym.

Polecam zapisać się na kursy szkolenia i socjalizacji w psiej szkole i zadbać o to, żeby wszyscy członkowie rodziny brali udział w jego wychowaniu.

Jeśli chodzi o spacery, początki bywają trudne. Jeśli szczeniak nie chce iść już od samej bramy, najlepiej zanieś go kawałek dalej na rękach (póki jeszcze możesz!). Wybieraj spokojne ulice, najlepiej z jakimś trawnikiem... Zachęcaj go, biegaj, mów wysokim głosem, używaj piszczących zabawek, smaczków, angażuj dzieci... Spokojnie, szybko załapie, że spacer to super sprawa.

Co do temperamentu – wszystko zależy od konkretnego psa! Beauceron to jednak pies dość „toporny”, taki kochany taran, i często bywa gwałtowny w swoich ruchach i okazywaniu uczuć. Nie powiem ci, że szczeniak sam z siebie się uspokoi, bo wszystko zależy od wyznaczonych granic i wychowania. Jeśli chodzi o taką prawdziwą rozwagę i mądrość typową dla rasy, nie licz na to przed ukończeniem przez niego 3 lat. Oczywiście nie oznacza to, że do tego czasu będzie skakał po tobie i dzieciach; po prostu do 6. miesiąca mamy fazę typowych psich psot (choć już wtedy powinien się sporo uczyć). Potem jest spokojniejszy czas do około 10. miesiąca, kiedy dopracowujecie posłuszeństwo, uczycie się sztuczek albo zaczynacie przygodę z pasterstwem, agility, tropieniem czy ratownictwem. Następnie nadchodzi faza regresu i kwestionowania wszelkich zasad (potocznie zwana buntem nastolatka), która trwa od 10. do 18. miesiąca. Wtedy twój psiak nagle „zapomina” wszystkiego i może się buntować. Nie wolno wtedy odpuszczać – trzeba być bardzo konsekwentnym w stosunku do tego, czego się go nauczyło i na co mu się wcześniej pozwalało. Dopiero potem pies staje się spokojniejszy i bardziej ułożony, a jego charakter i zachowanie stabilizują się właśnie w okolicach 3 lat.

Jeśli przyłożysz się do wychowania, będziesz mieć u boku wspaniałe, 45-kilogramowe „maleństwo”, z którego wszyscy będziecie bardzo dumni!