Nie mogę pogłaskać swojego psa, macie jakieś rozwiązanie?

Uff! Dobrze, że chociaż faceta można pogłaskać bez pytania o zgodę. 🤣

A tak poza tym, Malinois, dobrze byłoby wiedzieć, jak reagujesz w takich momentach. Piszesz, że Twój pies warczy, ale co konkretnie wtedy robisz? To kluczowe, żeby dać Ci jakieś sensowne rady i spróbować jakoś poprawić sytuację.

« a przecież zabieram go wszędzie: na wakacje, na targi staroci, do wesołego miasteczka »

Może właśnie w tym leży problem. Jeśli tych wrażeń było za dużo lub pies nie został odpowiednio przygotowany do socjalizacji, mogło to przynieść efekt odwrotny do zamierzonego. 

Twój pies potrzebuje dystansu od obcych. Zadbaj o to, żeby go miał, by mógł sam zauważyć, że nikt się nim nie interesuje i nie musi czuć się zagrożony. Z czasem pewnie sam zacznie wykazywać inicjatywę i podchodzić. 

Zapewniam Cię, że nie ma w tym żadnego oceniania z mojej strony. Rozumiem, że mamy różne podejście i zupełnie mi to nie przeszkadza. Chciałam tylko powiedzieć, że kiedy nawiązujesz do relacji siłowej w ogóle, to zawsze jako do czegoś „złego”, a dla mnie sprawy często nie są ani czarne, ani białe, tylko raczej szare.

Cześć Sam,

Jak to „to nie jest dobre dla psa”? Każdy buduje z psem taką relację, jaka mu odpowiada.

Moje psy też mają swoje granice, a wcale nie musiałam ich specjalnie uczyć, żeby je zrozumiały. Myślę, że one obserwują otoczenie i dostosowują się do niego znacznie szybciej niż my, ludzie.

Ważne, żeby rozróżnić kilka spraw: na przykład podgryzanie to naturalne zachowanie, które samo ustąpi, jeśli nie będzie wzmacniane (świadomie lub nie). Smycz: pies ciągnie z konkretnego powodu – przez zapach, lęk czy ekscytację... Jeśli wtedy zatrzymasz się i spróbujesz go „zrozumieć”: „O co chodzi? Boisz się tego? Nie lubisz tego miejsca? Koniecznie chcesz to powąchać? Musisz się przebiec?” i dasz mu odpowiedź na jego potrzeby, pies nie będzie miał już powodu, żeby ciągnąć.

Lol flip, chętnie z Tobą pogadam. Możemy mieć odmienne zdania, ale lepiej nie oceniać się nawzajem 👍 : „Fiksujesz się na relacji władza / siła i robisz automatyczne skojarzenia”. No właśnie nie, jest wręcz przeciwnie – dlaczego wychodzić z założenia, że trzeba koniecznie wyznaczać granice? Psy z natury dążą do maksymalnego unikania konfliktów (może z wyjątkiem maliniaków, które były selekcjonowane pod kątem proaktywności). Jeśli między człowiekiem a psem panuje zaufanie, nie ma potrzeby wyznaczania granic.

Ta cała historia o tym, żeby nie karcić psa za powarkiwanie, bo inaczej niby przejdzie na „wyższy poziom” agresji, to według mnie zwykły mit.

Jeśli skorygujesz psa, gdy warczy, ma on dwie drogi: albo odpuści, albo wejdzie na wyższy poziom.

Jeśli pokażesz mu, że nie pozwolisz na ten wyższy poziom (co wymaga umiejętności przewidzenia i powstrzymania ewentualnego ataku), to logicznie rzecz biorąc, wybierze powrót do bardziej pokojowej komunikacji (sygnały uspokajające, unikanie itp.). Zrobi to szybciej lub wolniej, zależnie od siły jego charakteru. Jeśli do tego pokażesz mu, że bardziej szanujesz jego spokojne komunikaty, w przyszłości powinien wybierać właśnie taką strategię. Takie są przynajmniej moje doświadczenia z moimi psami, którym kilka razy zdarzyło się zawarczeć, gdy były jeszcze bardzo młode. Nigdy więcej się to nie powtórzyło, a już na pewno nie wobec mnie.

W kontaktach z innymi psami nadal potrafią powarkiwać i nie mam z tym żadnego problemu. Według mnie człowiek (a przynajmniej właściciel i krąg rodziny czy znajomych) powinien być dla psa od szczeniaka kimś „świętym”. Pies musi zrozumieć, że nie ma prawa traktować człowieka tak, jak traktuje inne psy, i że grożenie nam jest po prostu niedopuszczalne.

@Leelee

„Jeśli dobrze rozumiem Twoją logikę, Flip, to oznaczałoby, że jeśli ktoś się wycofuje, bo jego pies warczy, to w oczach psa wychodzi na słabego? W takim razie należałoby naciskać i głaskać na siłę?”

W takiej sytuacji ja też starałbym się nie cofać. Tak, myślę, że robiąc to, pokazujesz psu swoją słabość i zależnie od jego charakteru, to jedno zdarzenie może być jak otwarcie tamy...

Nie głaskałbym też na siłę, żeby nie zostać dziabniętym. Taki status quo. Zostawiłbym rękę w zawieszeniu na kilka sekund, aż pies się rozluźni, a potem bez wahania przybliżył ją, ale pewnie ostatecznie położyłbym ją po prostu obok psa. Starałbym się jak najlepiej ukryć swoje zmieszanie.

Nie chodzi o to, żeby głaskać psa na siłę na co dzień. Jeśli pies Ci coś takiego robi, to oczywiście przede wszystkim musisz przeanalizować Waszą relację, spróbować to zrozumieć i nie wracać do głaskania bez wcześniejszego przemyślenia sprawy.

Ale w tym konkretnym momencie, kiedy warczy po raz pierwszy, trzeba działać na zasadzie akcja-reakcja, nie można tego odpuścić. Pies, który pozwala sobie na coś takiego pierwszy raz, moim zdaniem sprawdza właściciela i patrzy, na ile może sobie pozwolić.

Pies ma prawo nie chcieć głaskania. I ma prawo to wyrazić... poprzez unikanie. Jeśli pokazałby mi to w ten sposób, uszanowałbym to bez problemu. Ale nie dałbym mu ani przez sekundę uwierzyć, że ma prawo wyrażać to poprzez groźbę. To otwiera drzwi do wszelkich możliwych problemów z zachowaniem.