J
Jocely
Dzień dobry, minęły już trzy miesiące, od kiedy nie ma ze mną mojego 17-letniego kota. Wciąż jest mi bardzo ciężko. Nadal czuję ogromny smutek i brakuje mi go w każdej chwili. Rano i wieczorem mam ochotę go zawołać, tak jak dawniej, spieszę się z zakupami, żeby nie siedział zbyt długo sam, zupełnie jak kiedyś, zaglądam na dział dla zwierząt w sklepach... Nie rozmawiam o tym z nikim wokół, nawet z rodziną, która już nawet nie pyta, jak się czuję, a ja mam ochotę wykrzyczeć, że tak bardzo mnie boli i że tak strasznie mi go brakuje. Całuję jego zdjęcie i gładzę kępkę jego sierści.
Nie wiem, kiedy poczuję się lepiej, nie mam już łez, choć wciąż czuję tę gulę w gardle. Co zrobić, żeby w końcu się pozbierać?
Przetłumaczony francuski
