Nagła i szybka śmierć, szukam wyjaśnień

Trzy tygodnie temu straciłam mojego 2-letniego kotka o imieniu Pistacja... To był cudowny, niewychodzący kot, bardzo zżyty z moimi dziećmi.

To był piątek, około 18:00. Przygotowywałam kolację, a moje dzieciaki w wieku 11 i 3 lat, jak to mają w zwyczaju, bawiły się z nim jego ulubioną zabawką – piłeczką z dzwoneczkiem. Nagle córka zawołała: „Mamo, patrz, Pistacja jakoś dziwnie wygląda”. Dosłownie 30 sekund wcześniej widziałam jeszcze, jak się śmieją... a w ułamku sekundy kot się położył, jego oczy zadrżały i było po wszystkim. Jego ciałko było całkiem wiotkie. Próbowałam masażu serca i sztucznego oddychania, ale na próżno... Weterynarz powiedział mi, że to niezwykle rzadkie u tak młodego zwierzaka, ale musiał mieć jakąś wadę serca.

Dzisiaj wszystkim nam go strasznie brakuje, ale moja córka bardzo to przeżywa – co wieczór, kiedy kładzie się spać, ta scena staje jej przed oczami. Mój 3-letni syn z kolei ciągle dopytuje: „Mamo, ale dlaczego go już nie ma?”. Jestem rozdarta – z jednej strony chciałabym wziąć nowego kotka, żeby znów dać dzieciom trochę radości, ale z drugiej czuję, że to może jeszcze za wcześnie...

Dzień dobry, 12 dni temu zaginął mój mały kotek i nie wrócił do domu, co nigdy mu się nie zdarzało. Szukałam go wszędzie i podobno dozorca pracujący kawałek dalej ode mnie sprzątnął martwego kota, który wyglądał jak mój. Niestety ciało zostało już zabrane, ale zastanawiam się: gdzie oni zabierają te zwierzaki znalezione na ulicy? Czy nie prowadzą żadnego rejestru albo bazy na wypadek, gdyby ktoś szukał swojego pupila? Szczerze mówiąc, moja mama od tego czasu nie śpi, prawie nic nie je i tylko płacze. Mnie też pęka serce, bo to ja jej go przyniosłam po śmierci jej psa, a teraz mama została z taką pustką i brakiem informacji. Ten dozorca powiedział tylko, że kot był cały sztywny, miał wystawiony język i nie było widać żadnych śladów wypadku ani krwi. Myślę, że to mogło być otrucie, ale skoro kot został już zabrany, nie możemy zrobić sekcji zwłok. Musiałam się tutaj dopisać, bo to straszny ból, kiedy nie można nic zrobić. Mam nadzieję, że nigdy nie trafię na kogoś, kto dla zabawy zatruwa koty – to obrzydliwe, jak człowiek może być zdolny do czegoś takiego. Jestem tym wszystkim wykończona...

Cześć, czytam Twój post i mam łzy w oczach.

Dzisiaj moja malutka, półtoraroczna kotka birmańska musiała zostać uśpiona – była całkowicie sparaliżowana. Jej łapki były całe sztywne i zimne, a ona patrzyła na nas z taką rozpaczą w oczach! Dopiero przedwczoraj zdiagnozowano u niej kardiomiopatię przerostową (HCM).

Była taka piękna i jednocześnie taka drobniutka, to było nasze „dziecko”. Będzie nam strasznie ciężko bez niej. Podświadomie wciąż na nią czekamy, ale ona naprawdę odeszła przez tę wadę w zaledwie dwa dni.

Dużo siły dla wszystkich, którzy przechodzą przez to trudne doświadczenie. Człowiek nigdy nie jest na to przygotowany, tym bardziej że dbaliśmy o nią najlepiej jak się dało i była w świetnej formie.

Dzisiaj, 24 listopada, straciłem mojego ukochanego kota. Kiedy wróciłem po południu do domu, zacząłem się niepokoić po dwóch godzinach, gdy nie wracał, co było do niego zupełnie niepodobne. Kilka razy obchodziłem okolicę bez żadnego skutku, aż w końcu znalazłem go na swojej posesji bez życia. Tak jak u Twojego, miał otwarty pyszczek w dziwnym grymasie, otwarte oczy i sztywne łapki. Jutro idę do weterynarza dowiedzieć się, czy można zrobić sekcję zwłok, bo mam przeczucie, że został otruty. Takie sytuacje zdarzały się ostatnio u nas na osiedlu. To naprawdę straszne, w dodatku to był kotek mojej córki i nie mam pojęcia, jak jej to powiedzieć.