Jak dojść do siebie po stracie kota

Dzień dobry,

Przez 18 lat żyłam z moją małą pręgowaną kotką europejską o zielonych oczach. Miałam ją od kociaka i nagle, z dnia na dzień, wysiadły jej nerki. Pod koniec cierpiała na niewydolność nerek, artrozę i zanik siatkówki. Widziałam, jak cierpi i nie może już ustać na łapkach około 5 rano. Zabrałam ją do weterynarza, który powiedział, że nerki już nie pracują i trzeba pozwolić jej odejść. Zrobiłam to z ogromnym bólem. Rozmawiałam z nią, aż jej serduszko przestało bić, pocałowałam ją w główkę... jestem zdruzgotana.

To stało się 28 listopada 2024 o 9:00 rano. CZYLI wczoraj, bo dzisiaj mamy 29 i właśnie piszę tę wiadomość.

Jestem całkowicie załamana, zdruzgotana i zraniona do głębi.

Miałyśmy wyjątkową, bliską więź, bo mieszkam sama. Ale teraz ta samotność jest wręcz ekstremalna.

Jestem u kresu sił! Serce mam jak przebite nożem.

Część mnie umarła już na zawsze.

Przede wszystkim, na pewno była Pani wspaniałym „człowiekiem” dla swojego mruczka, bo nie wszystkie koty dożywają 18 lat, więc brawo dla Pani i dziękuję.

Po drugie, decyzja, którą Pani podjęła, na pewno była słuszna, bo w przeciwnym razie weterynarz wspomniałby o tym Pani chociaż słowem. W każdym razie ci, których znam, nie zrobiliby tego bez wyraźnego powodu.

To zawsze rodzi wiele pytań, ale osobiście raz zdecydowałam się nie podejmować żadnej decyzji i to dopiero zostawia po sobie koszmary i o wiele większe poczucie winy...

Jeśli chodzi o przyszłość, radzę Pani adoptować kolejnego kota lub kotka, gdy tylko poczuje się Pani gotowa. Proszę nie zastanawiać się nad płcią czy wiekiem – warto wziąć pod uwagę jego przeszłość, jeśli jest znana, ale to w zasadzie wszystko.

To nie jest idealne porównanie, ale F. Dolto powiedziała ponad 30 lat temu, że dziecko jest osobą – w domyśle: odrębną osobowością w pełnym tego słowa znaczeniu.

Koty również mają własne charaktery i nie ma żadnego powodu, by sądzić, że adopcja kocura (małego czy dużego) sprawi więcej problemów niż adopcja kotki.

Myślę, że to zamknięty rozdział i trzeba patrzeć na przyszłość jak na nową historię, która właśnie się zaczyna. Proszę niczego nie oczekiwać od przyszłego kota, tylko przyjąć go takim, jaki do Pani trafi.

I powtarzam to za każdym razem: proszę robić zdjęcia na bieżąco – te ważne, artystyczne, a nawet te zupełnie zwyczajne. Przecież już Pani wie, że za 12 czy 20 lat ten kolejny kot też w końcu odejdzie, więc proszę robić mu zdjęcia za każdym razem, gdy o tym Pani pomyśli.

Tak jak inni, widziałam odejście wielu moich zwierzaków, ale taka jest kolej rzeczy, zwłaszcza gdy miały tak długie i szczęśliwe życie jak Twój. Trzeba zachować w pamięci tylko to, co najlepsze i powtarzać sobie, że miał wielkie szczęście, trafiając na swoją rodzinę na całe życie, że był super szczęśliwy i że pewnych rzeczy po prostu nie da się przeskoczyć. W tym wieku cudów niestety nie ma i to zawsze jest ogromny cios, kiedy nas opuszczają.

Kiedy ja kogoś tracę, świat mi się zawala, mimo obecności innych zwierząt, bo każdy kot jest wyjątkowy. Jeśli jednak zdecydujesz się na kolejnego, radziłabym unikać tego samego umaszczenia – zawsze mamy tendencję do porównywania ich i szukania cech poprzedniego pupila w nowym. Choć czasem może to też przynieść ulgę; sama mam teraz kota, który jest jakby miksem dwóch moich poprzednich i w pewnym sensie dobrze mi z tym. Mimo wszystko lepiej wziąć innego, wtedy jest trochę lżej, bo mniej się o tym myśli.

Nowy kot to nie jest zapominanie o poprzednim, absolutnie nie. Dla mnie to wyraz wdzięczności i hołd dla miłości, jaką ten poprzedni nas obdarzył, ale wiadomo, że każdy przeżywa to inaczej.

Dużo siły dla Ciebie, to są teraz mroczne dni, ale czas uleczy rany i w końcu zostaną Ci tylko te piękne wspomnienia.

Rozumiem Twój ból. Moja Ninouche jest ze mną już 17 lat. Niestety tak strasznie schudła, już nic nie je, prawie nie pije i nie potrafi sobie nawet znaleźć wygodnej pozycji do spania. Mam nadzieję, że odejdzie spokojnie we śnie, ale ona każdego dnia dzielnie się trzyma. Widzę, jak cierpi, i cierpię razem z nią. Będę musiała podjąć tę ostateczną decyzję i cały czas płaczę. Ciągle mówię sobie: „nie, może jednak jutro” i tak dalej... ale widzę, że ją boli. Wciąż mam tę cichą nadzieję na jakiś cud.

Dzień dobry

Przede wszystkim nie obwiniaj się o uśpienie Foresta. Kiedy kot cierpi i nie ma już naprawdę żadnego ratunku, eutanazja zawsze pozostanie dowodem miłości. To była dobra decyzja.

Nie wahaj się przygarnąć nowego towarzysza, który wypełni pustkę i sprawi, że znów poczujesz radość z życia z mruczkiem u boku.

Tak jak pisze Blue Cat, każdy kot to wyjątkowa istota ze swoim własnym charakterem.

Odejście pupila sprawia, że czujemy się bezsilni, dlatego nowy początek z nowym kotem jest bardzo pomocny i kojący.

Życzę Ci dużo siły

Bardzo mi przykro, Mathilde, z powodu tego, co Pani teraz przechodzi, tak dobrze to rozumiem. Czułam się, jakbym straciła własną córkę, kiedy musiałam uśpić Laylę – było to dla mnie niezwykle trudne. To była piękna czarna kotka, taka drobniutka, ważyła około 2,7 kg. Miała 14 lat, była łagodna, czuła i bardzo towarzyska, uwielbiała ludzi. Po jej stracie nie chciałam już brać kolejnego kotka, ale ostatecznie, rok później, zdecydowałam się na malucha. Ma teraz rok i jest zupełnie inna niż Layla, ale Rubis ma swoje zalety. I tak oto czekają mnie kolejne piętnaście lat wspólnej przygody. Życzę Pani dużo siły, zrobiła Pani dla niego to, co było słuszne.

Chantal