Jak dojść do siebie po stracie kota

Myślę, że dobrym sposobem na przygarnięcie kolejnego kota i uniknięcie ciągłych porównań może być adopcja młodego, dorosłego zwierzaka. Fakt, że go ratujesz, staje się wtedy najważniejszy i pomaga zagłuszyć ewentualne poczucie winy. Może nie będzie w tym tej "matczynej" więzi, którą miałaś ze swoim kotem, ale ta nowa relacja też może być bardzo silna.

Poza tym to zupełnie normalne, że tak bardzo kochamy nasze zwierzaki i cierpimy, gdy odchodzą... przechodzimy wtedy przez dokładnie te same etapy, co przy każdej innej żałobie. Zawsze trzeba pamiętać, że to minie (cierpienie, nie pamięć) i trzeba to po prostu zaakceptować. Myślę też, że nigdy nie wolno wpędzać się w poczucie winy: nie zapominamy przecież o ludziach, których kochaliśmy, i tak samo jest ze zwierzakami. Smutek zawsze w nas zostaje, nawet jeśli jest głęboko ukryty.

To naprawdę piękne, że jesteśmy zdolni do tak bezinteresownego przywiązania się do innego gatunku, nie oczekując niczego w zamian. To w pewnym sensie nasza wyjątkowa cecha.

Dzień dobry, Mathilde,

Tak, jest nas wielu, którzy przeszli przez to straszne doświadczenie. U mnie minęło już 9 miesięcy, a smutek wciąż jest głęboki, choć to już nie ten sam rozdzierający ból, co w pierwszych tygodniach. Myślę, że wszyscy przechodzimy przez niemal ten sam proces. Chciałabym podzielić się z Panią moim doświadczeniem związanym z przygarnięciem nowego towarzysza. Podobnie jak Pani, na początku nie chciałam innego kota. Z jednej strony miałam poczucie, że zdradzam mojego Gary’ego, a z drugiej myślałam, że jestem już za stara i nie chcę po raz kolejny przechodzić przez to cierpienie. Miałam wcześniej inne koty, po których płakałam, ale nigdy tak jak po Garym. Łączyła nas wyjątkowa więź – używałabym tych samych słów co Pani. Przestałam jeść, nie mogłam spać, ciągle płakałam i bez przerwy o nim myślałam – o wszystkim, co doprowadziło nas do tego końca. Mąż i dzieci niemal „zmusili” mnie do wzięcia małego kotka dwa miesiące później. Wcale go nie przypomina. Od razu się nim zajęłam – przytulałam go, karmiłam, robiłam to wszystko, co robi się przy takiej małej kuleczce. Na początku powtarzałam sobie, że nie wiem, czy go kocham. Miałam wobec niego poczucie winy, to był pewnie zbyt wczesny moment. Ale był tak pieszczochowaty, zabawny i pełen życia, że krok po kroku zaczął wypełniać moje dni. Dziś jestem do niego głęboko przywiązana, może nawet za bardzo, bo ciągle się o niego drżę. Porównuję go do Gary’ego, ale bez smutku czy niechęci. Pozwolił mi dalej żyć. Nie będę ukrywać, że wciąż regularnie płaczę i czuję ściskanie w sercu na myśl o Garym. Zresztą samo pisanie do Pani bardzo mnie porusza. Każdy przechodzi żałobę na swój sposób, ale proszę nie zamykać się na żadną decyzję. Gdy poczuje Pani taką potrzebę, proszę przygarnąć kolejnego kota bez żadnych wyrzutów sumienia.

Życzę Pani dużo siły w tym tak trudnym czasie.

Nicole

Dzień dobry,

O tak, jak najbardziej rozumiemy ten smutek. Moje zwierzaki, które odeszły lata temu, wciąż mi się śnią.

Pani/Pana kot przeżył bardzo długie życie u boku człowieka, który kochał go każdego dnia. Żaden kot nie mógłby marzyć o niczym lepszym.

Moje zdanie w kwestii adopcji nowego kota jest następujące: nigdy nie znajdzie Pani/Pan wiernej kopii Forresta i to bardzo dobrze. Każdy kot jest wyjątkowy. Podobieństwo fizyczne lub jego brak to sprawa drugorzędna. Właśnie dlatego, że każdy kot jest jedyny w swoim rodzaju, ten nowy zapisze w Pani/Pana sercu zupełnie inną kartę – to będzie nowa historia, czysta strona.

Z drugiej strony głęboko wierzę, że w każdym mruczku odnajdujemy cząstkę tego, co tak bardzo kochaliśmy w naszym zmarłym przyjacielu. To trochę tak, jakby istniała jedna, uniwersalna kocia dusza. Mogę tylko zachęcać do przygarnięcia kolejnego kota – tego, który po prostu wpadnie Pani/Panu w oko. Czy to kocur, czy kotka, czarny, biały czy rudy – to nieważne. Liczy się to „coś”, co poczuje Pani/Pan, gdy go zobaczy.

Dużo siły życzę, wszyscy tutaj na forum przez to przechodziliśmy. Życie powoli odzyskuje swoje prawa i nie mam wątpliwości, że uszczęśliwi Pani/Pan jeszcze jakiegoś zwierzaka.

Witaj Mathilde

O tak, wielu z nas na tym forum przeżyło tę tak bolesną stratę i czuło ciężar, jaki niesie ze sobą decyzja o pozwoleniu swojemu przyjacielowi odejść. Jestem od Ciebie starsza i widziałam już odejście kilku moich zwierzaków. Ostatnim, bardzo bolesnym przeżyciem była dla mnie strata mojej kochanej suni-staruszki i jednego z moich kotów – odeszli oboje w ciągu zaledwie sześciu dni, trzy miesiące temu.

Podarowałaś swojemu kotu ostatni gest miłości, jaki mogłaś dla niego uczynić – pozwoliłaś mu odejść łagodnie... To oczywiście bardzo trudne, ale naturalna śmierć również potrafi być szokująca. Nie wspominając o nagłych wypadkach, po których obrazy tak trudno wymazać z pamięci...

18 wspólnych lat to kawał pięknej drogi pełnej miłości, nie każdy ma takie szczęście. Dałaś mu wszystko, co najlepsze... ale tak, ciężko się z tym pogodzić. Rano brak zwierzaka jest aż nadto odczuwalny, wracają wspomnienia (nie zawsze tylko te dobre) i te wszystkie codzienne nawyki, o których trzeba zapomnieć.

Wszyscy przez to przechodzimy. Musisz starać się pamiętać te dobre chwile. Każdy reaguje inaczej: niektórzy robią albumy ze zdjęciami, inni pamiątki z fotografią... Są też strony internetowe, gdzie można wstawić zdjęcia i opisać waszą historię, takie jak wirtualny cmentarz dla kotów.

Daj sobie czas, każdy przechodzi żałobę w swoim tempie, ale to prawda, że nowy podopieczny pomaga ruszyć do przodu... kiedy tylko poczujesz, że tego chcesz. Nowy zwierzak do kochania nigdy nie będzie taki sam... nawet jeśli to znów będzie kocur... będzie inny, ale on lub ona też poruszy Twoje serce i pokochasz go tak samo mocno. To będzie po prostu kolejna historia miłości...

Życzę Ci dużo siły w tym trudnym czasie

Dzień dobry i życzę dużo siły w tych trudnych chwilach.

Tak, myślę, że każdy z nas musi przez to kiedyś przejść. Byłem w podobnej sytuacji z kotem, który był ze mną przez 15 lat. Tak jak u Państwa, chodził za mną krok w krok, byliśmy bardzo zżyci, dlatego ten etap jest tym trudniejszy do zaakceptowania.

To nie jest teraz moment na wybieranie nowego zwierzaka, ale na próbę pogodzenia się z faktami. Proszę sobie powtarzać, że on zawsze będzie w Państwa myślach i że miał u Państwa wspaniałe życie.

Dla mnie to też było bardzo ciężkie, czekałem prawie dziesięć lat, zanim zdecydowałem się na kolejnego kota, a dzisiaj mam ich nawet kilka. Wiem, że one też kiedyś odejdą – akceptuję to i jednocześnie bardzo się tego boję.

Jeśli chodzi o to, by nie brać kota w tym samym typie, to jestem za, bo mam teraz kota, który bardzo przypomina mojego poprzedniego pupila i faktycznie ciągle mi go przez to przypomina.

Miał u Państwa piękne życie przez te wszystkie lata, nie mógłby wymarzyć sobie lepszego domu. Życzę Państwu dużo wytrwałości.