Chyba mój kot odszedł z mojej winy

Dobry wieczór,

Potwierdzam to, co pisali inni – nie da się nie czuć winy, kiedy nasz mały przyjaciel odchodzi za Tęczowy Most, i to nawet jeśli poruszyło się niebo i ziemię, żeby go ratować. Ale przychodzi taki dzień, kiedy zwierzaki są już stare, chore i nic nie można na to poradzić. Pomyśl o całym dobru, które dla niej zrobiłeś, możesz być dumny, że dałeś tej małej kici tyle szczęścia. Życzę Ci mnóstwo siły.

Dzień dobry,

Nie obwiniaj się, podarowanie domu starszemu kotu to już jest coś wspaniałego.

Warto wiedzieć tylko jedno: kot, który załatwia się poza kuwetą, na łóżko czy kanapę (czyli w miejsca, gdzie wie, że go zobaczysz), nie robi tego po to, żeby zrobić ci na złość. Najczęściej chce w ten sposób zwrócić twoją uwagę na jakiś problem zdrowotny.

Kiedy tak się dzieje, poszukaj przyczyny.

Powodzenia.

Dzień dobry Joy,

Bardzo mi przykro z powodu Twojej straty. Ta kicia ewidentnie nie była w dobrym stanie. Chudnięcie, załatwianie się poza kuwetą, zaniedbane futerko, apatia, znaczna utrata zębów itd. to wyraźne sygnały choroby lub zbliżającego się końca. To, że raz się na nią zdenerwowałaś, naprawdę nie miało żadnego wpływu na jej odejście, o czym zresztą sama pewnie wiesz.

Wszyscy czujemy poczucie winy, gdy odchodzą nasze koty. To zupełnie normalna reakcja, a jej brak byłby wręcz niepokojący.

Trzymaj się ciepło, będziesz miała jeszcze inne koty, życie jest długie.

Wielkie dzięki za wszystkie wasze odpowiedzi. Kiedy czytam wasze historie, ani przez chwilę nie myślę, że jesteście winni temu, co się stało... Ale tak strasznie trudno pogodzić się z tak nagłą stratą, tak bardzo go kocham. Mam szczerą nadzieję, że dałam mu najlepsze możliwe życie.

Wyciągnę lekcję z tych błędów i kiedy tylko będę gotowa, na pewno przygarnę jakiegoś zwierzaka ze schroniska. Już nigdy nie będę odkładać na jutro spraw, które wydają się mniej istotne, niż są w rzeczywistości.

Bardzo dziękuję za całe wasze wsparcie, dzięki wam będę mogła powoli uporać się ze stratą.

Życzę mnóstwo szczęścia wam i waszym zwierzakom

Dzień dobry

W pełni zgadzam się z Yume... kiedy nasz zwierzak odchodzi, wszyscy bez wyjątku czujemy poczucie winy. Czasami nie ma ku temu żadnego powodu, ale to po prostu ludzkie, wręcz wpisane w etapy żałoby... i tak, musimy przejść żałobę po naszych pupilach. 😥

Mam 68 lat i widziałam już odejście wielu z nich, zawsze człowiek coś sobie wyrzuca... i tak jak napisała Yume, nie jesteśmy idealni. Moje ostatnie pożegnanie – Voyou, 7-letni kot, wcześniej w pełnej formie. Którejś nocy wrócił bardzo przerażony, ciężko oddychał... ale może nie myślałam wtedy wystarczająco trzeźwo przez nagłą śmierć mojej 13-letniej psiej staruszki zaledwie 6 dni wcześniej... zdecydowałam się poczekać do rana 😡😡😡 ...kiedy się obudziłam, był już w agonii i zmarł na moich oczach jakieś 30 minut później... więc tak, człowiek się obwinia... ja nie powinnam była czekać do rana... krótko mówiąc, robimy co możemy, w sytuacjach, które nas po prostu przerastają.

Spróbujcie więc dostrzec pozytywy w waszej historii. Wasza kotka była stara i być może cierpiała na choroby, o których nie mieliście pojęcia. Kot, który oddaje mocz wszędzie, to naprawdę trudna sytuacja... Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, komu nigdy nie puściły nerwy... 😀😀😀 każdemu zdarzy się kiedyś na zwierzaka krzyknąć... albo przynajmniej o tym bardzo intensywnie pomyśleć.

Ta mała kocinka miała godną końcówkę życia DZIĘKI WAM... nigdy o tym nie zapominajcie... inne zwierzaki nie mają tyle szczęścia, zwłaszcza teraz, gdy mamy taką straszną falę porzuceń.

Myślcie o tych wszystkich dobrych chwilach z nią i jeśli tylko możecie, dajcie szczęście jakiemuś innemu czworonogowi, w schroniskach jest ich mnóstwo... to nigdy nie będzie ona, ale to po prostu nowa historia miłosna, która się zaczyna.

Życzę wam dużo siły i odwagi na ten trudny czas.

Dzień dobry,

Nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy Pani kot odszedł z powodu zarobaczenia. Myślę jednak, że nie jest Pani jedyną osobą, która zmaga się z poczuciem winy po stracie zwierzaka (czy to przez przypadek, czy przez przeoczenie sygnałów, że działo się coś złego, czy też dlatego, że zwlekało się z wizytą u weterynarza...). Koleżanka mojej mamy niechcący przytrzasnęła kotka drzwiami balkonowymi, a na kotka mojej znajomej z pracy spadła suszarka na pranie – zginął na miejscu (mam mnóstwo takich przykładów). Sama strasznie się obwiniałam po śmierci mojej kotki. Dostała guzów listwy mlecznej po przyjmowaniu tabletek antykoncepcyjnych. Ponieważ nie dawała się łatwo dotykać, nie zauważyłam tego od razu. Operacja przebiegła pomyślnie, ale niedługo potem poczuła się gorzej. Znów zabrałam ją do weterynarza – okazało się, że ma wodę w płucach. Po dwóch dniach wróciła do domu, ale nie chciała jeść, więc karmiłam ją na siłę strzykawką. Kilka dni później wróciłam do domu i znalazłam ją leżącą w łazience (w miejscu, do którego nigdy nie zaglądała). Sąsiadka zawiozła mnie do kliniki i musiałam ją uśpić. Weterynarz powiedział, że nie było innego wyjścia, bo ona już umierała. To było naprawdę bardzo trudne – nie tylko sama strata, ale też świadomość, że to była moja wina. Przed tymi guzami nigdy nie chodziłam z nią do weterynarza (miała tylko pierwsze trzy szczepienia i nigdy nie chorowała). Gdybym chodziła na przeglądy, weterynarz może ostrzegłby mnie przed szkodliwością tabletek albo wcześniej zauważył zmiany. Gdybym wróciła do lecznicy od razu, gdy tylko zobaczyłam, że nie je, może udałoby się ją uratować i nie cierpiałaby tak bardzo... Niestety czasu nie cofniemy, możemy jedynie wyciągnąć wnioski na przyszłość. Dopiero po 10 latach poczułam się gotowa na kolejnego kota. Moja Yume ma teraz trzy lata. Wyciągnęłam lekcję z mojego wcześniejszego zaniedbania: wysterylizowałam ją i regularnie chodzimy na badania kontrolne. Kiedy raz się czymś zatruła (nawet nie wiem czym), została u weta na 24 godziny, a gdy po powrocie nie chciała jeść, po 48 godzinach od razu byłam z powrotem w gabinecie.

Co do tego, że czuje Pani, iż zaniedbała ją Pani pod koniec – niestety nie jesteśmy idealni. Zdarzają się chwile, gdy jesteśmy mniej cierpliwi, mniej uważni... to po prostu ludzkie. Mnóstwo ludzi traci bliskich krótko po tym, jak się z nimi pokłócili. Choć poczucie winy w takiej sytuacji jest naturalne, najważniejsza jest ta cała miłość i uwaga, którą dawała jej Pani wcześniej. Życzę Pani dużo siły w tym trudnym czasie i proszę, niech nie daje się Pani przytłoczyć poczuciu winy,