Mój kot ma depresję, odkąd pojawił się nowy domownik

Cześć wszystkim! Mój dwuletni kot przestał się bawić, odkąd wróciliśmy z wakacji. Dzięki z góry za Wasze pomysły – ma w domu mnóstwo zabawek, ale teraz nic nie pomaga. Do usłyszenia!

Dzień dobry, U mnie są dwie kotki, których nie wzięłam w tym samym czasie. Moja pierwsza na początku zachowywała się właśnie w ten sposób, więc postanowiłam urządzić im oddzielne kąciki, ale ze wspólnymi częściami. Każda ma swoją miskę na wodę i jedzenie oraz własne miejsca do spania. Bardzo pilnowałam, żeby jedna nie zdominowała drugiej. Dbałam o to, żeby bawić się z każdą z osobna i poświęcać im tyle samo czasu na pieszczoty i przytulanie. Przez pierwszy rok moja pierwsza kicia była wobec nas dość zdystansowana, ale kiedy zauważyła, że nie robimy między nimi żadnych różnic, wszystko wróciło do normy. Czasem jeszcze zdarza im się pobić – kiedy widzę, że jedna zaczyna, to dostaje burę, a gdy obie naraz, to obie dostają burę. Dzięki temu teraz naprawdę dobrze ze sobą żyją i się dogadują!

Dzień dobry, Od jak dawna obserwują Państwo tę zmianę w zachowaniu? Czy zauważyli Państwo inne sygnały (na przykład zmianę apetytu lub ilości wypijanej wody)? Czy kotek był ostatnio badany u weterynarza? Kot, który nagle zmienia swoje zachowanie wobec wszystkich domowników i staje się bardziej osowiały, może w ten sposób sygnalizować chorobę. Jeśli ta zmiana wydaje się Państwu gwałtowna, warto rozważyć wizytę kontrolną u lekarza weterynarii. Z drugiej strony fakt, że wspólne życie nie jest agresywne, to już bardzo dobry punkt wyjścia. Proszę spróbować jak najbardziej urozmaicić mu otoczenie, aby go stymulować. Warto przygotować kryjówki na wysokościach, gdzie będzie mógł odpocząć od malucha, który może być dla niego zbyt energiczny. Dobrym pomysłem będą też małe kąciki do spania czy legowiska, do których dostęp będzie miał tylko pierwszy kot, aby mógł się tam od czasu do czasu odizolować. Proszę śmiało rezerwować chwile tylko dla niego – można nawet zamknąć drzwi do pokoju, w którym śpi, żeby nikt mu nie przeszkadzał. Warto dbać o te wspólne momenty sam na sam, nawet jeśli sam o nie nie prosi, i starać się go aktywizować. Dobrze byłoby też zachować jego dotychczasowe przyzwyczajenia (pory posiłków, czas na zabawę...), starając się go przy tym delikatnie zachęcać do aktywności. Można spróbować znaleźć coś, co go bardziej zmotywuje (nową, superatrakcyjną zabawkę albo przysmaki, za które dałby się pokroić...). Pamiętajmy też, że jest różnica między krótką zabawą z sąsiadem a posiadaniem małej „wiercipięty”, która non stop kręci się obok. Oba słodziaki potrzebują zapewne trochę czasu, żeby przyzwyczaić się do tych wszystkich zmian. Proszę śmiało i często stosować pozytywne wzmocnienie (kiedy bawią się razem, zachowują się wobec siebie przyjaźnie, np. wzajemnie się liżą, albo podczas pieszczot) – warto wtedy mówić do nich łagodnym, radosnym głosem, dawać smaczki, zabawki czy cokolwiek innego, co go motywuje. Mój kot zachowywał się podobnie jak Państwa, kiedy adoptowałam drugiego dorosłego osobnika. Ten drugi był bardzo pieszczochowaty i skory do zabawy, co nie do końca leżało w naturze pierwszego. Myślę, że ta odrobina interakcji z nami, w połączeniu z kontaktem z drugim kotem, w zupełności mu wystarczała. Po śmierci drugiego towarzysza stał się niesamowicie przylepny i ciągle domagał się uwagi (miaucząc głośno w nocy...). Mój kot nie był w ogóle towarzyski i akceptował tylko tego jednego kolegę. Może pojawienie się drugiego kotka u Państwa było zbyt nagłe? Można spróbować na jakiś czas rozdzielić je w różnych strefach, a potem pozwalać im przebywać w jednym pomieszczeniu tylko w porze karmienia, aby kojarzyły wspólne spotkania z czymś bardzo pozytywnym, i kończyć to sesją zabawy. Jeśli ta zmiana zachowania Państwa niepokoi, można również rozważyć kontakt z behawiorystą. Mélissa – Studentka weterynarii