Nie wiem, czy powinnam uśpić mojego kota, czy nie

Miałam kiedyś kotkę z bardzo zaawansowanym kaliciwirusem i mogę Ci powiedzieć, że da się nad tym naprawdę dobrze zapanować, pod warunkiem, że usunie się wszystkie zęby – ewentualnie można zostawić kły, ale nie jest to konieczne. Jak tylko usunięto jej zęby, a dziąsła szybko się wygoiły, mogła normalnie jeść, nawet suchą karmę. Przy każdym zaostrzeniu robiłam jej taką „zupkę”, miksując chrupki z ciepłą wodą, bo nie chciała jeść mokrej karmy, i to przechodziło. Dostawała tylko Antirobe jako antybiotyk, nigdy sterydów.

Na Twoim miejscu zmieniłabym weterynarza, bo jeśli nie jest w stanie zaproponować Ci takiego rozwiązania, to wydaje mi się, że nie śledzi najnowszych metod leczenia. Usunięcie zębów to absolutne abecadło przy kaliciwirozie. Poza tym proponowanie eutanazji to trochę pójście na łatwiznę. Skonsultuj się szybko z innym wetem, Twój kot walczy i chce jeszcze przeżyć piękne lata. To prawda, że to uciążliwa i bolesna choroba, ale da się ją opanować, nawet jeśli nie da się jej całkowicie wyleczyć.

– Dzisiaj wygląda to tak: je tylko niektóre rzeczy, niekoniecznie wyjada wszystko z miski (często połowę wyrzucam), pije (głównie mleko dla kotów, wody odmawia). Jego jedyną bazą jest kuchnia – nie da się tam wejść, żeby nie plątał się pod nogami, miaucząc o jedzenie. Pieszczoty i przytulanie już go nie interesują. W ogóle przestał się myć i nienawidzi czesania, więc ma ogromne kołtuny, a w nich nawet kawałki żwirku czy odchodów. Bardzo ciężko mi go czyścić, bo się wyrywa i krzyczy. Jego pyszczek jest w opłakanym stanie – często ma wokół niego resztki jedzenia z poprzedniego dnia, czasem z pyszczka zwisają mu kilkucentymetrowe kawałki pokarmu, które z trudem udaje mi się usunąć... Krótko mówiąc, serce pęka na jego widok. Ktoś postronny mógłby pomyśleć, że jest zaniedbany albo porzucony... To strasznie smutne.

Ale z drugiej strony, trzyma się, nie jest osowiały (tylko ciągle siedzi w tej kuchni), domaga się jedzenia i ma w sobie jeszcze energię.

Sama już nie wiem, co robić.

O ile żałuję, że nie miałam odwagi uśpić mojego drugiego kota, który miał 20 lat i bardzo cierpiał w swoje ostatnie dni, choć widziałam, że to już koniec – o tyle tutaj, mimo że są argumenty za eutanazją, mam wrażenie, że on bardzo chce żyć. Że to jeszcze nie jest etap, na którym błagałby mnie o skrócenie cierpień.

Nie wiem, co robić. Widzę, że jest chudy, brudny, je z trudnością, ale nie jestem pewna, czy to wystarczy, by posłuchać rady weterynarza i zdecydować się na eutanazję, bo tak jak wspomniałam – on się trzyma. Nie chcę zrobić czegoś tak trudnego przedwcześnie i potem żałować, myśląc, że mógł jeszcze poczekać. Ale nie chcę też pozwolić mu cierpieć i potem wyrzucać sobie, że powinnam była mieć więcej odwagi i mu ulżyć...

Jestem zupełnie zagubiona.

Dlatego przychodzę do Was z prośbą o pomoc, o rady, może o jakąś bardziej obiektywną ocenę sytuacji... Z góry dziękuję (również za przeczytanie tego mojego tasiemca).

Wielkie dzięki i miłego dnia wszystkim!