Śmierć mojego kota. Bardzo źle to przeżywam.

cześć manonche,

Opowiem ci o moim doświadczeniu, może ci to w czymś pomoże:

Dla mnie to zupełnie normalne. Też straciłem moją kotkę, miała 16 lat i kochałem ją nad życie (razem z moimi dwoma innymi zwierzakami), mimo że wcale nie była jakimś pieszczochem czy coś w tym stylu. Wpadała do mojego pokoju tylko na dwie minuty, żeby trochę pomyszkować i zaraz wychodziła, nigdy nie spała u mnie w łóżku. To był kot rasowy, raczej taki typ samotnika, brałem ją na ręce trochę na siłę ^^.

Ja osobiście jestem wielkim samotnikiem i singlem, mimo że życie było dla mnie łaskawe pod względem wyglądu i spraw materialnych. Znam jednak osoby, które mają znacznie mniej, a wydają się o wiele szczęśliwsze ode mnie, a wszystko przez moją wrażliwość na punkcie zwierząt. Mówię to wszystko, bo wydaje mi się, że w moim przypadku ta samotność – która jest przecież moim wyborem (wolę wrócić po pracy do domu, pograć na kompie, poćwiczyć albo obejrzeć serial, niż iść na spotkanie z „kumplami”) – sprawia, że trudniej znosi się takie straty. Myślę, że jak ma się partnera lub partnerkę, to człowiek jest silniejszy w takich sytuacjach. W skrócie: uważam, że kiedy spędza się za dużo czasu w domu, samemu ze zwierzakami, to przywiązujemy się do nich aż za mocno i stajemy się przez to bardzo wrażliwi.

W każdym razie, straciłem moją kotkę jakieś 4-5 lat temu. Nie zapomniałem o niej i nigdy nie zapomnę, ale już się z tym pogodziłem. Przez rok czy dwa (już nie pamiętam dokładnie) ciągle mi się śniła. Za każdym razem, gdy otwierałem drzwi, wydawało mi się, że ją widzę, albo miałem nadzieję, że ją zobaczę – i tak codziennie. Potem zdarzało się to 3-4 razy w tygodniu, aż w końcu z czasem wszystko przygasło. A przecież jestem „29-letnim facetem”.

Chciałem przez to powiedzieć, że rok to w rzeczywistości wciąż „świeża” sprawa. Skoro mi – a jak już mówiłem, nie mieliśmy z kotką jakiejś niesamowicie bliskiej więzi – zajęło to kilka lat, to co dopiero tobie... I naprawdę miałaś pecha, że była z tobą tylko 5 lat, bardzo ci współczuję... Dobra strona jest taka, że MOŻESZ przejść przez żałobę, bo wiesz, co jej było. Niektórzy nigdy nie doczekali się powrotu swojego kota, czekają dniami, miesiącami, nie wiedzą, co się z nim stało... Wtedy żałoba jest jeszcze trudniejsza. Przeżyłem to raz i było to bardzo ciężkie doświadczenie.

Trzymaj się ciepło. (I jeśli możesz, napisz coś więcej o sobie – o sytuacji rodzinnej, czy masz teraz inne zwierzaki, czy jesteś typem samotnika itp. To by mi pomogło przemyśleć pewne kwestie).

Cześć,

bardzo współczuję. Dzielę życie z moją kicią już od prawie 16 lat i strasznie boję się momentu, w którym odejdzie. Trudno mi sobie wyobrazić codzienność bez jej towarzystwa, więc doskonale rozumiem, że jest Wam teraz ciężko.

Trzymajcie się ciepło!

Cześć,

Musiałam uśpić mojego kocurka nieco ponad trzy tygodnie temu, więc nie jestem jeszcze na tym samym etapie co Ty. Przez całe życie miałam koty i każda strata głęboko mnie smuciła, ale z tym kocurkiem łączyła mnie wyjątkowa, wręcz nierozerwalna więź. Wiem, że za rok czy za dziesięć lat wciąż będę o nim myśleć z wielkim ukłuciem w sercu. Dla mnie nasi mali towarzysze dotykają samej duszy i serca. Z każdym zwierzęciem budujemy inną relację, ale z niektórymi to jest po prostu TA jedyna więź. I nie wstydź się swojego smutku – ja sama nasłuchałam się tekstów w stylu „to tylko kot” itp. i po prostu zerwałam kontakt z takimi nietaktownymi ludźmi. Nie oczekuję, że każdy to zrozumie, ale wymagam szacunku dla mojego bólu i żałoby. Szukam teraz nowego małego towarzysza, którego mogłabym pokochać. Wiem, że to rozgrzeje moje serce – nigdy nie zastąpi mojego ukochanego kocurka, ale wypełni pustkę, którą po sobie zostawił. Trzymaj się!

Twoja reakcja jest zupełnie normalna. To, jak bardzo jesteśmy zżyci z kotem, sprawia, że jest jeszcze ciężej, mimo że wszystkie nasze zwierzaki kochamy tak samo. Twój kotek był bardzo młody, co jest dodatkowym powodem do smutku. Kiedy odchodzi starszy kot, oczywiście też serce pęka, ale człowiek powtarza sobie, że przeżył on szczęśliwe życie i taka jest po prostu kolej rzeczy, nawet jeśli trudno to zaakceptować. Jednak strata młodego kota jest wyjątkowo bolesna, bo dochodzą do tego wyrzuty sumienia, mimo że zrobiło się absolutnie wszystko, by go ratować. HCM to strasznie gwałtowna choroba, co dodatkowo utrudnia sprawę, bo pewnie nie byłaś na to przygotowana.

Pamiętaj, że po stracie przyjaciela tak naprawdę nigdy w pełni się nie „otrząsamy” (no, chyba że jest się kimś bez serca, kto mówi, że to „tylko kot”). Ból z czasem po prostu staje się nieco lżejszy. Dla mnie, podobnie jak dla @Yume, najlepszą terapią jest przygarnięcie nowego malucha, który pozwoli skierować myśli na coś weselszego. Myślę sobie nawet, że to swego rodzaju hołd dla mojego poprzedniego kota, bo strasznie mi go brakuje.

Dobry wieczór,

Tutaj każdy Cię zrozumie. Żałobę po każdym kocie przeżywa się inaczej. Niektóre zostawiają w nas większy ślad niż inne i to zupełnie normalne – dokładnie tak samo, jak w relacjach z ludźmi. Twoja Colline musiała dawać Ci „to coś więcej”. Od dawna już zachowuję smutek dla siebie, gdy tracę kota; nie szukam już zrozumienia u osób z mojego otoczenia.

Straciłam mojego ukochanego syjama Blue Cat ponad dziesięć lat temu, a wciąż zdarza mi się o nim śnić. To niesamowite, jak mocno koty zapadają w naszą pamięć, emocje i podświadomość, nawet długo po swojej śmierci.