Kot syberyjski a ryzyko związane z wypuszczaniem na zewnątrz

Adopcja ze schroniska albo z DT też jest super :) No nic, sami zdecydujcie! Ale na waszym miejscu i tak uważałbym na tę drogę, nawet jeśli macie duży ogród ^^

Nigdy nie mieszkałem w bloku i już nie na wynajmie. Więc trzymam kciuki, ale powinno być okej.

Jest tam co prawda droga, ale ogród jest duży.

No i teraz przeszukujemy znajomych, grupy na FB, małe schroniska i domy tymczasowe. Może dzięki temu uda nam się wziąć nawet dwa naraz, patrząc na to, jaka jest różnica w cenie.

Mimo wszystko dopytam – czy mieszkacie w pobliżu jakiejś ruchliwej drogi?

Moim zdaniem największym zagrożeniem jest jednak wypadek samochodowy.

Cóż, argumenty za i przeciw masz już wypisane powyżej.

Z drugiej strony, wypuszczanie kota jest okej tylko wtedy, gdy masz pewność, że w ciągu najbliższych lat nie przeprowadzisz się do mieszkania w bloku. Bo kot, który raz zaznał wychodzenia na zewnątrz, może już nigdy nie przyzwyczaić się do życia wyłącznie w czterech ścianach!

No i to tyle :)

Dzień dobry NORPENA,

Nie widziałem Pana/Pani wiadomości, bo pisaliśmy dokładnie w tym samym momencie! Moja odpowiedź była tak naprawdę skierowana do dcpc007.

Zgadzam się z Pana/Pani argumentami. Ja osobiście mieszkam w mieszkaniu w mieście i zawsze adoptowałem tylko takie koty, które NIGDY nie wychodziły na zewnątrz; mają do dyspozycji 5 drapaków. W idealnym świecie oczywiście chciałbym móc zaoferować im zabezpieczony ogród...

@ Blue Cat :

Nie bierz tego do siebie, nigdy nie pisałem, że życie kota w mieszkaniu jest nieszczęśliwe. Oczywiście, jeśli ma zapewnione urozmaicone otoczenie i nie zna świata zewnętrznego, kot z hodowli czy jakikolwiek inny może czuć się w pełni spełniony. I całe szczęście, bo nie każdy chce lub może mieć ogród, albo po prostu nie chce narażać zwierzaka na niebezpieczeństwa (chociaż gdzie ich nie ma, nawet w naszym życiu?).

Z drugiej strony, kot wychodzący ma dostęp do innych bodźców, które bezpośrednio odpowiadają jego naturze. Polowanie na owady, tarzanie się w ziemi, odkrywanie śniegu itd. To fakt, który obserwuję codziennie od wielu lat. Masz rację, podkreślając zagrożenia czyhające na zewnątrz – niemniej jednak, przy zachowaniu czujności, koty wychodzące, nawet te rasowe, mogą spokojnie (prze)żyć długie lata. To tylko taki dodatkowy punkt, o którym chciałem wspomnieć.

Hej ponownie!

Kot z hodowli to nie żaden „dzikus”, tylko prawdziwe zwierzę domowe. Koty przyzwyczajone od małego do niewychodzenia, które mają w domu miejsce do wspinaczki i mnóstwo zabawek, wcale nie są nieszczęśliwe. To kot przyzwyczajony do wychodzenia byłby nieszczęśliwy, gdyby nagle go zamknąć w czterech ścianach na stałe.

Twoje koty osiągają piękny wiek, to super. Moje dwa poprzednie rasowe syjamy, żyjące wyłącznie w domu, dożyły 16,5 i 17,5 roku. Kot syberyjski ma przed sobą długie lata życia i nie boi się zimna. Jest uważany za rasę „naturalną” i odporną, a nie za delikatną.

Dzień dobry,

Podobnie jak wy, jestem zwolenniczką wypuszczania kotów na zewnątrz – nie ma znaczenia, czy to zwykłe dachowce, czy piękne koty rasowe. Zagrożenia są takie same (choć przyznaję, że w przypadku „ładnego kota” ryzyko kradzieży jest większe), ale korzyści też są identyczne: koty są po prostu szczęśliwsze. W przypadku moich mruczków życie w zamkniętym mieszkaniu pewnie skończyłoby się nerwicą, bo to koty, które wcześniej żyły na dworze.

W takiej sytuacji trzeba jednak zachować dużą czujność: przede wszystkim, pozwólcie kotu wyjść dopiero kilka MIESIĘCY (minimum 3 lub nawet więcej, jeśli się da) po adopcji. Musi najpierw porządnie przyzwyczaić się do was i do nowego domu. No i oczywiście nie ma mowy o spacerach przed kastracją i pełnym pakietem szczepień (łącznie z białaczką).

Na początku warto oswajać go z ogrodem podczas krótkich, wspólnych wyjść pod waszą opieką.

Koniecznie nauczcie kota przychodzenia na zawołanie. To absolutna podstawa, zwłaszcza na noc – według mnie kot nie powinien zostawać wtedy na zewnątrz. W nocy koty bardziej się włóczą, są mniej ostrożne i łatwiej o bójki czy inne groźne przygody.

Warto wprowadzić stałe rytuały: miska o konkretnej godzinie po powrocie z pracy, potem wołanie o stałej porze. Dzięki powtarzalności koty szybko łapią zasady, a wy od razu wyczujecie, kiedy nieobecność zwierzaka zaczyna trwać nienaturalnie długo.

Dobrym pomysłem jest też zrobienie tatuażu w uchu (oprócz mikroczipa) – jest on widoczny i może działać odstraszająco.

Pamiętajcie też, że wykastrowane lub wysterylizowane koty rzadziej się oddalają. Moje trzymają się praktycznie tylko terenu ogrodu, czasem tylko zajrzą do sąsiadów, którzy na szczęście są tolerancyjni.

Dla porównania: moja mama ma dwa koty święte birmańskie (17 i 9 lat), które od zawsze wychodzą. Nigdy nie odchodzą daleko i nigdy nie było z nimi problemów – to kwestia odpowiedniej uwagi ze strony opiekuna. Sama też planuję w najbliższych latach adopcję kota rasowego i on oczywiście też będzie wychodził, tak jak reszta. Ale to oczywiście tylko mój punkt widzenia.