Aktualności :
wamiz-v3_1

Reklama

Choroba kociego pazura: objawy i leczenie

choroba kociego pazura advice
© Shutterstock

Choroba kociego pazura, zwana też inaczej gorączką kociego pazura, to bakteryjna choroba odzwierzęca, na którą – wbrew pozorom – chorują ludzie, a nie koty. Nazwa tej choroby wzięła się stąd, że jest ona przenoszona przez koty. Ciężko jest oszacować, jaki odsetek kotów jest nosicielami tej bakterii – w literaturze spotkać się można z liczbami od 30 do 80% kociej populacji. Trudność polega na tym, że kot będący nosicielem bakterii nie wykazuje żadnych objawów. 

Przez Olga Balicka

Jak dochodzi do zarażenia chorobą kociego pazura?

Najczęściej do zakażenia dochodzi w wyniku zadrapania przez kota, który jest nosicielem bakterii Bartonella henselae, choć znane są też przypadki zarażenia w wyniku ugryzienia czy oślinienia.

Choroba, choć zakaźna, nie przenosi się między ludźmi. Głównymi jej nosicielami są kleszcze i pchły, i to właśnie one przenoszą bakterie z jednego kota na drugiego. Najczęściej notowane są przypadki zachorowania u dzieci do 15. roku życia. Najprawdopodobniej wynika to z faktu, że dzieci najwięcej bawią się ze zwierzętami i niejednokrotnie są przy tym nieostrożne i naruszają granice wyznaczone przez kota, co kończy się zadrapaniem. Dlatego tak ważne jest, aby uczyć dzieci już od najmłodszych lat, jak właściwie postępować ze zwierzętami.

Choroba kociego pazura - objawy

choroba kociego pazura

Shutterstock

Choroba kociego pazura to inaczej przewlekłe lub podostre miejscowe stany zapalne węzłów chłonnych. Pierwsze objawy mają łagodny przebieg, są mało charakterystyczne i ujawniają się od jednego do nawet sześciu tygodni od zadrapania (lub ugryzienia). PPełen rozwój choroby od momentu wystąpienia pierwszych objawów trwa zazwyczaj od trzech do pięciu dni. Sama choroba trwa od dwóch do trzech tygodni, ale zdarza się i dłużej. Pełne wyleczenie zajmuje maksimum pół roku. Nawroty pojawiają się niezwykle rzadko, na ogół w wyniku kontaktu z zarażonym kotem. 

Na początku w miejscu, w którym podrapał nas kot, pojawia się plamka. Po jakimś czasie plamka przekształca się w grudkę, potem w pęcherzyk, a na końcu w strup. Nierzadko w tym miejscu już po wyleczeniu przez parę miesięcy utrzymuje się mała, czerwona grudka o średnicy ok. 1 centymetra. Charakterystyczne dla choroby kociego pazura jest powiększenie węzłów chłonnych, któremu często towarzyszą też ból i ropienie. Osoby zarażone skarżą się też na objawy ogólnoustrojowe, takie jak podwyższona temperatura ciała, bóle głowy, stan podgorączkowy lub gorączka i dreszcze, czasem też brak apetytu, nudności, wymioty i bóle brzucha. W związku z tym, że objawy sa mało charakterystyczne, rozpoznanie choroby kociego pazura nie jest oczywiste. Łatwo jest tę chorobę pomylić z  kocim przeziębieniem czy innym łagodnym stanem chorobowym. 

Szczegółowe badania są konieczne, jeśli węzły chłonne pozostają powiększone dłużej niż kilka tygodni, ponieważ mimo zazwyczaj łagodnego przebiegu, choroba kociego pazura może prowadzić też do poważniejszych powikłań. 

Powikłania w wyniku choroby kociego pazura zdarzają się stosunkowo rzadko. Należą do nich rumień guzowaty, bóle stawów, zapalenie płuc i opłucnej, niedokrwistość i najgroźniejsze z nich, encefalopatia, czyli upośledzenie ośrodkowego układu nerwowego, które objawia się między innymi drgawkami, śpiączką i zaburzeniem czynności nerwów czaszkowych.

Choroba kociego pazura - leczenie

Choroba kociego pazura jest chorobą bardzo często samoleczącą się. W związku z tym, że jest to choroba bakteryjna, proces leczenia można wspomóc antybiotykiem, w szczególności w ciężkim jej przebiegu. Antybiotykoterapia zazwyczaj trwa ok. 10 dni. Warto dołączyć także leczenie objawowe, takie jak zbijanie gorączki, np. paracetamolem. W przypadku pacjentów, u których układ odpornościowy działa słabiej, na przykład nosicieli wirusa HIV, choroba może się rozwinąć do na tyle poważnego stopnia, że potrzebna będzie intensywna terapia. 

Należy szczególnie podkreślić, że objawy choroby kociego pazura nie zawsze wskazują jednoznacznie właśnie na tę chorobę. Główny objaw, czyli powiększone węzły chłonne, mogą świadczyć też o całej gamie innych schorzeń. Podczas wizyty u lekarza warto więc wspomnieć o kontakcie z kotami, jeśli takowy się pojawił, żeby lekarz mógł zlecić odpowiednie badania serologiczne. 

Profilaktyka

Podstawą profilaktyki choroby kociego pazura jest zachowanie odpowiedniej higieny podczas kontaktu z kotami, regularne odrobaczanie pupili oraz badanie kotów u lekarza. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku kontaktu z obcymi, dzikimi kotami. Niezwykle istotna jest profilaktyka naszych domowych kotów przeciwko pchłom i kleszczom – te pasożyty są bowiem  głównymi nosicielami bakterii wywołującej chorobę kociego pazura. 

Drugim elementem profilaktyki, o którym należy wspomnieć, jest edukacja o kocich potrzebach i specyfice gatunku, szczególnie młodych ludzi. Warto ich uświadamiać, że kot nie jest zabawką i może sobie nie życzyć, aby brać go na ręce w danym momencie. Nie zawsze ma też ochotę na zabawę. Jeśli jest niechętny, wysyła zwykle sygnały ostrzegawcze, które warto poznać, studiując podstawy kociej mowy ciała. To pomoże uniknąć nieprzyjemności powstałych w wyniku zadrapania, a także sprawi, że naszym mniejszym braciom będzie żyło się lepiej. 

Bibliografia:
https://www.cdc.gov/healthypets/diseases/cat-scratch.html
"Bartoneloza - więcej niż tylko zadrapanie przez kota." Jason Stull, Michelle Evason