Aktualności :

Reklama

Robaki u psa – po czym poznać, że pies ma robaki?

robaki u psa advice
© Shutterstock

Pasożyty u psa to nic innego jak nieproszeni goście, którzy żerują na psim organizmie. Wśród pasożytów u psa wyróżniamy pasożyty wewnętrzne (jelitowe), oraz zewnętrzne, które znajdziemy na skórze. Dziś zajmiemy się pasożytami wewnętrznymi, bytującymi w układzie pokarmowym, są to tak zwane psie robaki.

Przez Olga Balicka

Najbardziej narażone na inwazję pasożytów wewnętrznych są młode psy, które nie mają jeszcze nabytej odporności, dlatego szczeniaki należy regularnie odrobaczać. Spora część psich robaków przenosi się między innymi z mlekiem matki – u dorosłego psa mogą nie dawać żadnych objawów klinicznych. Robaki u psa są zagrożeniem nie tylko dla szczeniaków, niektóre mogą też zarażać ludzi.

Jak wyglądają pasożyty u psa?

Wyróżniamy kilka rodzajów robaków u psa. Pies może zarazić się nimi na kilka różnych sposobów. Najczęściej jednak odbywa się to drogą pokarmową, poprzez spożycie czegoś (np. na spacerze), na czym bytują larwy lub zostały złożone jaja robaków.

Płazińce, czyli robaki płaskie, to spłaszczone bezkręgowce, które mogą osiągać od kilku milimetrów aż do kilkunastu metrów. Posiadają tak zwane narządy czepne, czyli przyssawki, bruzdy i haki, które pomagają im zahaczyć się o narządy właściciela. Najczęściej atakującymi organizm psa płazińcami są przywry i tasiemce. 

Przywry

Przywry mają jednolite, stożkowate lub listkowate ciało i osiągają długość nawet 1,3 cm. Przyczepiają się w organizmie psa za pomocą przyssawek. Wywołują takie choroby jak alarioza (wywołana przez przywrę atakującą jelito cienkie, którą pies może zarazić się po zjedzeniu kijanki, żaby albo ślimaka – charakteryzuje ją brak objawów klinicznych) oraz opistorchoza atakująca przewody żółciowe i trzustkę, przenosząca się poprzez zjedzenie ryby. 

Tasiemce

Tasiemce mają segmentowane, płaskie ciało, w którym można wyróżnić główkę, szyjkę i strobilę, czyli prążki poprzeczne ciała. Niektóre dorastają nawet do 5 m długości. Tasiemce nie mają układu pokarmowego, wchłaniają pokarm z jelita całą powierzchnią ciała. Przyczepiają się do błony śluzowej jelita cienkiego, doprowadzając tym samym do jej uszkodzenia, co upośledza proces wchłaniania i trawienia pokarmu.

Niektóre rodzaje tasiemców osiedlają się w innych narządach, na przykład wątrobie czy mózgu. Do zarażenia dochodzi po spożyciu dotychczasowego żywiciela lub jego narządów, w których znajdują się larwy tasiemca. Niektóre gatunki tasiemca są też groźne dla człowieka. 

Nicienie/obleńce

Obleńce to robaki u psa o wydłużonym, obłym kształcie. Zazwyczaj są nitkowate i nie wyróżniamy na ich ciele segmentów. Najpopularniejszym przykładem obleńców są nicienie. Mają kształt walcowaty, długi i cienki, mogą osiągać nawet 1m długości. Nicienie powodują u psa wiele chorób. Najczęstszą ich odmianą są glisty psie (Toxocara canis), które osiedlają się w jelicie cienkim. 

Samiec osiąga długość do 13 cm, a samica do 20 cm. Ich jaja są wydalane wraz z kałem. Co ciekawe, wydalone mogą przeżyć wiele lat, aż nie dostaną się do organizmu żywiciela ostatecznego, czyli psa albo kota. Szczeniaki mogą się nimi zarazić przez mleko matki, dlatego zaleca się ich regularnie odrobaczanie. Mogą przenosić się na ludzi, ale człowiek nie jest dla nich sprzyjającym środowiskiem.

Wiciowce

Psy częstokroć narażone są na zakażenie niewielkim pierwotniakiem z grupy wiciowców – lamblią. Wywołuje ona chorobę zwaną lambliozą lub giardiozą. Lamblia ma bardzo charakterystyczny kształt – pod mikroskopem wygląda niczym maska karnawałowa. Pies może zarazić się pasożytem m.in. pijąc wodę z kałuży czy mając kontakt z odchodami. Zarażenie lambliozą daje szereg objawów, jak m.in. biegunka, gorączka, wymioty, zmiany skórne. Więcej na temat lambliozy znajdziesz tutaj.

Objawy pasożytów u psa

chory piesShutterstock

Podstawą diagnostyki zarobaczonego psa jest badanie kału. Rzadko robaki w kale psa są widoczne gołym okiem. Niemniej zarobaczony pies może dawać szereg objawów, które wskazują na zakażenie robakami – wymioty i biegunki z możliwą krwią, apatia, ciężki oddech, wychudzenie, wahania apetytu czy podrażnienia dookoła odbytu. Niestety rodzajów robaków u psa jest bardzo dużo, a inwazja wielu z nich może przebiegać całkowicie bezobjawowo, dopóki nie jest w zaawansowanym stadium. Dlatego tak ważne są okresowe badania kału i krwi. 

Przywry obecne w psim organizmie mogą prowadzić do powstawania torbieli, rozrostu nabłonka i zapalenia ścian przewodów. Nieleczona inwazja prowadzi do wychudzenia, zaburzeń gastrycznych, niedokrwistości, żółtaczki, powiększenia i niewydolności wątroby. 

Objawami inwazji tasiemca są objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunki czy zaparcia. Wskaźnikiem może być też wychudzenie lub zahamowanie wzrostu oraz obniżenie jakości sierści ze względu na niedostarczanie organizmowi odpowiedniej ilości składników odżywczych.

Czasem pojawiają się drgawki, a nawet ataki padaczkowe, otępienie i niepokój. Powszechnym symptomem jest świąd i zapalenie okolic odbytu, które skutkuje charakterystycznym szorowaniem tylnej części ciała o podłoże (tzw. saneczkowanie-link). Czasem widać człony tasiemca w kale albo na sierści wokół odbytu. Bywa, że w kale pojawia się śluz. W skrajnych przypadkach tasiemiec może powodować zamknięcie światła jelita.

Głównym objawem zakażenia glistami psimi są objawy ze strony układu pokarmowego, ponieważ glisty żerują w jelicie cienkim. Będą to wymioty, utrata apetytu, a także biegunka i zaparcia. Inne charakterystyczne dla zakażenia glistami objawy to: kaszel, wyciek z nosa i duszności. Pies może chudnąć, będzie apatyczny, może zapaść na anemię. Gdy glista atakuje małe zwierzęta, potrafi zahamować im wzrost.

Leczenie pasożytów u psa

Robaki u psa leczymy farmakologicznie. Konieczne jest przeprowadzenie badania kału, aby lekarz weterynarii mógł odpowiednio dobrać leki. Czasem uzupełniająco może zalecić też badanie krwi. Odrobaczanie profilaktyczne jest zasadne tylko w kilku przypadkach, gdy: 

•    zwierzak jest wychodzący i zachodzi ryzyko, że przeniesie pasożyty z zewnątrz na ludzi mieszkających w domu, 
•    w przypadku podróży zagranicznych do niektórych krajów,
•    u szczeniąt. 

W innych przypadkach, gdy podejrzewamy inwazję pasożytów, należy w pierwszej kolejności wykonać badanie kału, które potwierdzi, czy i z jakim rodzajem pasożytów mamy do czynienia. Warto regularnie wykonywać badania kału, aby móc odpowiednio wcześnie zareagować.