Aktualności :
wamiz-v3_1

Reklama

Odrobaczanie psa – jak często jest konieczne? Kiedy trzeba odrobaczyć szczeniaka?

Odrobaczanie psa advice
© Shutterstock

Obok szczepień odrobaczanie psa zaliczane jest do najważniejszych czynności, które należy wykonywać regularnie. Ten prosty zabieg ma ogromne znaczenie zarówno dla zdrowia, dobrego samopoczucia psa, jak i zdrowia domowników, którzy mogliby zarazić się pasożytami.

Przez Anna Zielińska-Hoşaf

Dlaczego odrobaczanie psa jest  ważne?

Robaki u psa to niestety dość częsta przypadłość, dlatego drobaczanie psa to jedna z podstawowych czynności profilaktycznych i leczniczych, które powinniśmy przeprowadzać u naszego pupila. Pasożyty wewnętrzne, do których zaliczamy przede wszystkim różne gatunki robaków płaskich oraz nicieni, mogą rzutować w poważny sposób na zdrowie psa, stając się przyczyną nie tylko złego samopoczucia i objawów ze strony przewodu pokarmowego, ale także kolejnych chorób.

Robaczyca stanowić może zagrożenie dla życia psa, zwłaszcza jeśli jest to szczenię, pies w podeszłym wieku bądź pies osłabiony chorobą.

Co więcej, inwazje niektórych pasożytów zaliczamy do zoonoz, czyli grupy chorób, które mogą być przenoszone ze zwierzęcia na człowieka.

Jak pies może się zarazić pasożytami wewnętrznymi?

suka karmi szczenięta
©Shutterstock

Droga pokarmowa 

Istnieje kilka dróg, którymi pies może zarazić się robakami. Przede wszystkim jest to droga pokarmowa – do inwazji może dojść w wyniku zjedzenia przez zwierzę zanieczyszczonego pokarmu lub rośliny czy wypicia zanieczyszczonej wody, a także poprzez zjedzenie żywiciela pośredniego danego pasożyta – np. połknięcie pchły skutkować może tasiemczycą.

Szczenię rodzi się zarobaczone

Nierzadko zdarza się, że szczenię przychodzi na świat już zarażone pasożytami. U dorosłego psa bowiem otorbione larwy glisty psiej mogą znajdować się w tkankach. Nie są one aktywne i u zwierzęcia nie występują objawy zarobaczenia. Te drzemiące larwy uaktywniają się jednak pod wpływem zmian hormonalnych, które zachodzą w organizmie ciężarnej suki. Larwy docierają poprzez układ krwionośny do łożyska, po czym dostają się do organizmów płodów. Dlatego każde szczenię potencjalnie może urodzić się zarażone glistą psią – nawet jeśli jego matka została odrobaczona.

Zakażenie poprzez mleko matki

Szczenię może ponadto zarazić się glistą od matki w czasie karmienia – ta droga nazywana jest laktogenną. Jeśli w organizmie suki bytują dorosłe postaci pasożytów, w jej mleku mogą znajdować się inwazyjne larwy.

Kiedy odrobaczyć szczeniaka?

Pierwsze odrobaczanie szczeniaka należy przeprowadzić w 2. tygodniu życia. Kolejne odrobaczenia przeprowadzamy co dwa tygodnie, aż do dwóch tygodni po odstawieniu szczeniąt od suki. Pamiętajmy, że sukę należy koniecznie odrobaczać jednocześnie z miotem – matka i szczenięta mogą zarażać się od siebie nawzajem.

Nowy właściciel szczeniaka powinien kontynuować plan odrobaczania co dwa tygodnie. Należy przy tym dopasować program szczepień ochronnych tak, aby szczepienie wypadało tydzień po odrobaczeniu. Po zakończeniu cyklu szczepień ochronnych u szczenięcia należy przeprowadzać odrobaczanie co 4 tygodnie do ukończenia 12. miesiąca życia.

Jak często odrobaczać psa?

ShutterstockHarmonogram odrobaczania dorosłych psów zależy od takich czynników jak:

  • wiek,
  • stan zdrowia zwierzęcia,
  • tryb życia,
  • dieta (karmienie surowym mięsem zwiększa ryzyko zarażenia się pasożytami).

Psy przebywające w domu, które na spacerach znajdują się pod stałą kontrolą, nie zjadają napotkanych drobnych zwierząt (gryzonie, ślimaki) czy innych obiektów z podłoża, nie kontaktują się z obcymi psami oraz nie jedzą surowego mięsa, powinny być odrobaczane 1-2 razy w roku. Zamiennie można w tym czasie wykonywać badanie próbki kału.

Znajdujące się pod stałym nadzorem psy, które mogą mieć kontakt z obcymi psami, należy odrobaczać 4 razy do roku. Jeżeli dodatkowo psy jedzą surowe mięso lub polują i zjadają ofiary, powinny być odrobaczane 4 razy w roku przeciwko nicieniom i co miesiąc przeciwko tasiemcom.

Jeśli pies biega bez dozoru, chociażby i po podwórku, w związku z czym ma możliwość zjadania drobnych zwierząt, ma kontakt z innymi psami, może zjeść kał innego psa, powinien być odrobaczany zarówno przeciwko nicieniom, jak i tasiemcom regularnie, co miesiąc.

Do psów, które należy odrobaczać często, niezależnie od diety, należą:

  • psy hodowlane,
  • psy pracujące (np. policyjne, psy-przewodnicy itp.),
  • psy pozostające w kontakcie z małymi dziećmi lub osobami o obniżonej odporności.

Psy należy wówczas odrobaczać co miesiąc.

Psy biorące udział w wystawach, zawodach sportowych itp. imprezach powinny zostać odrobaczone maksymalnie 4 tygodnie przed oraz 2-4 tygodnie po imprezie. Dodatkowo każdy pies musi być odrobaczany na 7 dni przed planowanym szczepieniem ochronnym.

Bez względu na harmonogram psa należy odrobaczyć, jeśli zauważymy w jego kale jaja, larwy pasożytów czy ich segmenty (w przypadku tasiemców), w przypadku inwazji pcheł oraz po stwierdzeniu robaczycy objawiającej się m.in. zwiększonym apetytem (tasiemiec wchłania dostarczany do jelit pokarm), zaburzeniami trawienia i wypróżniania, osłabieniem i utratą masy ciała, zmianami w zachowaniu (nerwowość, apatia itd.).

Czym odrobaczać psa?

Wyróżniamy następujące środki służące odrobaczaniu psów:

  • tabletki na odrobaczanie psa – charakteryzują się szerokim spektrum działania i eliminują jednocześnie tasiemce, glisty, tęgoryjce i włosogłówki. Niektóre tabletki działają także na nicienie sercowe, płucne, a także na lamblie;
  • pasty odrobaczające – podawane doustnie pasty zwalczają tęgoryjce, glisty, zwykle także tasiemce i włosogłówki,
  • zawiesiny – taką formę mają zwykle preparaty przeznaczone dla bardzo młodych szczeniąt, są łagodne, ale jednocześnie mają szerokie spektrum działania i zwalczają glisty, tęgoryjce, włosogłówki, niektóre także kokcydia,
  •  preparaty typu spot-on – preparaty zakraplane na kark zwierzęcia, podobnie jak preparaty przeciwko pasożytom zewnętrznym, zwykle ich spektrum działania obejmuje zarówno pasożyty zewnętrzne (pchły, wszoły), jak i wewnętrzne (glisty, tęgoryjce, włosogłówki, nicienie płucne i sercowe). Zwierzę nie powinno być kąpane 2 dni przed oraz 2 dni po aplikacji preparatu.

Objawy i konsekwencje inwazji pasożytów wewnętrznych u psa

Smutny pies

Shutterstock

Objawy zarobaczenia u psa mogą być różne i zależą zarówno od rodzaju pasożyta, nasilenia inwazji, jak i wieku oraz stanu zdrowia psa.

Przywry

Do pasożytniczych robaków płaskich należą m.in. przywry. Niektóre gatunki bytują w jelicie cienkim psa, inne w przewodach żółciowych lub trzustce. Te ostatnie mogą doprowadzić do zapalenia ścian przewodów żółciowych oraz powstawania torbieli. Inwazje o małej intensywności nie dają u psa objawów, ale już intensywna i długotrwała inwazja objawia się:

  • niedokrwistością,
  • zaburzeniami pracy przewodu pokarmowego,
  • chudnięciem.

Konsekwencją nieleczonej, długotrwałej inwazji mogą być: żółtaczka oraz niewydolność wątroby.

Diagnozowanie inwazji polega przede wszystkim na badaniu kału, a leczenie – na podawaniu preparatów przeciwpasożytniczych z prazikwantelem. Na szczęście dość łatwo zapobiec tego typu robaczycy – wystarczy nie podawać psu surowych lub niedogotowanych ryb, które są żywicielami pośrednimi przywry.

Tasiemce

Znacznie częściej u psów występują tasiemce. Pies może się nimi zarazić, zjadając żywiciela pośredniego tego robaka (należą do nich pchły i wszoły) lub poprzez zjedzenie zarażonego surowego mięsa. Tasiemiec bytuje w jelitach, do których ścianek przyczepia się hakami bądź przyssawkami. W miejscu przytwierdzenia się tasiemiec uszkadza błonę śluzową jelita, utrudniając prawidłowe trawienie i wchłanianie substancji odżywczych z pożywienia. Duże tasiemce mogą doprowadzić do niedrożności jelit.

Do głównych objawów tasiemczycy u psa należą:

  • biegunki lub zaparcia,
  • wychudzenie,
  • pogorszenie się stanu sierści,
  • w przypadku szczeniąt – zahamowanie procesu wzrostu.

Wydalane człony tasiemca mogą ponadto wywoływać świąd w okolicach odbytu. Zapobieganie tasiemczycy wiąże z wykluczeniem z diety surowego mięsa i ryb oraz profilaktyką przeciw pasożytom zewnętrznym.

Glista psia

Glista psia to nicień, który bytuje w jelicie cienkim. Objawy inwazji glist mogą być różne. Szczególnie źle przechodzą chorobę szczenięta, u których występują:

  • brak apetytu,
  • biegunka lub zaparcia,
  • wymioty.

U osesków pasożyt wywołuje ponadto silne bóle brzucha, dlatego zarobaczone szczenię piszczy. Glistnica może doprowadzić do:

  • zahamowania wzrostu szczenięcia,
  • spadku masy ciała,
  • niedokrwistości,
  • krzywicy,
  • obniżenia odporności.

Zarobaczone psy są apatyczne, a ich sierść jest matowa. U szczeniąt można zauważyć wydęte brzuszki. Ponieważ glista psia przemieszcza się też drogami oddechowymi, zdarzają się takie objawy jak kaszel, duszności, wyciek z nosa. Duża liczba pasożytów może doprowadzić do niedrożności jelit, a nawet ich perforacji.

Tęgoryjce

W jelicie cienkim psa bytować mogą także tęgoryjce. Żywią się one krwią pobieraną ze ścianek jelita. Larwy pasożyta bytują w glebie. Dostają się do organizmu psa poprzez zjedzenie, ale niekiedy również poprzez skórę. Wnikają wówczas do krwiobiegu, a następnie wędrują do oskrzeli, skąd poprzez tchawicę i krtań dostają się do gardła, a po połknięciu – do jelita. Mało intensywna inwazja tego pasożyta przebiega bezobjawowo, ale przy inwazji nasilonej występuje silna niedokrwistość. Leczenie jest trudne ze względu na występowanie larw drzemiących, na które środki przeciwpasożytnicze nie działają.

Do innych nicieni, które mogą zaatakować psa, należą:

  • włosogłówki,
  • węgorki,
  • nicienie sercowe i płucne.

Pies może zarazić się nimi, zjadając bezpośrednio jaja czy larwy lub nosiciela pośredniego, np. ślimaka. Mnogość sposobów, w jakie pasożyty mogą wniknąć do organizmu pupila sprawia, że regularne odrobaczanie psa jest niezbędne.

Jak wynika z powyższego, nasz ukochany pupil narażony jest każdego dnia na kontakt z wieloma pasożytami, dlatego każdy pies powinien być systematycznie odrobaczany.   Obecnie na szczęście istnieje wiele skutecznych metod zabezpieczenia przed przykrymi następstwami. Należy bacznie obserwować psa, by w przypadku jakichkolwiek wątpliwości szybko reagować.